Ana Stefanovska, 27 lět, iz Ohrida, nikogda ne živela daleko od jezera. Ona rabotala v hotelu kako recepcionerka i znala každogo v gradu. Ale kogda jej predložili mesto koordinatorky turističnyh program v velikoj firmě v Sofiji, s dvojnoju plaćeju, ona ne mogla odbiti.
Prvy tydenj byl kako san. Velika kancelarija s pogledom na Vitošu, kolegy iz šesti držav, kava v kuhinji bezplatno. Ana govorila bulgarsky skoro bez problema — makedonsky i bulgarsky sut blizki. Ale skoro ona razuměla, že «skoro» ne jest «polno». Kolegy se smějali na jej «ohridske» slova, i v telefonnyh razgovorah s klientami ona se bojala grešek.
Najtrudnějša byla samota. V Ohridu, po rabotě, ona šla na kavu s prijateljami ili plavala v jezeru. V Sofiji ona vraćala se v maly stan v Ljulinu, 40 minut metrom, i gledala serialy. Vikendy byli dolgi. Ona zvonila mamě každy večer i plakala dva raza v tydnju. «Ja sdělala grešku», ona dumala.
V drugom měsecu ona rěšila něčto izměniti. Najprvo ona prestala čekati, da ju někto pozove. Ona sama pytala kolegu Mariju: «Ideš li na obed?» Marija, ktora takože byla iz drugogo grada — iz Varny — byla srěćna. Oni počali hoditi vkupě na obed každy den.
Potom Ana se zapisala v planinarsky klub. Každu nedělju klub hodil na Vitošu ili Rilu. Tam ona srěla ljudi, ktori ne govorili o rabotě, ale o vrhah, o hrani, o životu. Jedin člen kluba, Boris, učitelj, pozval ju na koncert. Drugi pokazal jej najlěpši pazar za ovočje.
Na rabotě ona prosila šefa za kurs bulgarskoj pismenosti — firma ga zaplatila. Za tri měseca jej e-pisma byli bez grešek, i klienti ju hvalili. Jej ohridska znanja o turizmu byli plus: ona znala, kako turisti mislijut, čto ih razočarovaje, čto ih radujet.
Po godu Ana dostala povyšenje. Ona preselila se v stan bliže k centru i imaje sejčas krug prijateljev. Jedin raz v měsecu ona jede v Ohrid — za mamu, za jezero i za ribu na žaru.
«Ja dumala, že novy grad dast mi novy život», ona govori. «Ale novy grad daje tolko prostor. Život ty musiš sama postrojiti — korak po koraku, kava po kavě.»