Kamen Georgiev, 47 lět, buhgalter v Ruse, byl čelověk, kogo nikto ne zamečal. Na sobranjah on molčal. Na korporativnyh večerah on stojal v kutu s čašoju soka. On živel sam, s mačkoju i s kolekcijeju vinilnyh plat. Jedino město, kde on pěl, byl tuš.
V januaru jego kolegynja, Teodora, ktora pěje v gradskom horu «Dunavski glasove», skazala: «Nam trěba basov. Imamo 30 žen i tolko pet mužčin. Ty imaš gluboky glas — ja to slyšala, kogda ty se smějal.» Kamen byl šokiran. On nikogda ne dumal, že jego glas jest něčto osobnogo.
On rěkl «ne». Potom «mabyt». Potom, po dvoh tydnjah, on prišel na probu — ale stojal pred dverami sale 10 minut, ne smějuči vojdti.
Dirigentka, gospođa Petrova, 65 lět, stroga, ale dobra, dala jemu ispit glasa: skale, nekoliko tonov. Kamen pěl tak tiho, že ona se naklonila k njemu. «Glasnějše. Vaš glas ne jest grěh.» On pěl glasnějše — i v salě zazvučal glas, ktory izněnadil vsih. Glub, toply, kako stary kontrabas.
Prve proby byli strašne. Kamen ne znal čitati note. On ne razuměl, čto jest «al tempo» ili «piano». On měšal svoj ton s tenorom, ktory stojal pri nem. Ale drugi basi, stari gospodini s dolgym opytom, pomagali jemu. Jedin dal jemu nahrany zapis njegove partije, i Kamen slušal jego v avtomobilu na puti na rabotu, sto raz.
Po trěh měsecah hor imal koncert v Dohodnom zdanju, staroj zgradě za teatr. Programa: bulgarske narodne pesni i jedna liturgija ot Čajkovskogo. Kamen byl v črnom kostjumu, ktory kupil za ten den. Ruky trěsli se. Ale kogda dirigentka podnjala ruky i basi počali — dolgy nizky ton, kako zemlja pod vsimi drugymi glasami — Kamen zabyl o strahu.
Po koncertu ljudi aplaudirali stojeći. Žena iz publiky pristupila k njemu: «Vy pěli kako moj otec. Hvala.»
Kamen se izměnil. On ne jest sejčas glavna osoba na sobranjah, ale on govori. On ima prijateljev v horu, s kojimi pije kavu po probě. I on imaje novy hobi: učiti se čitati note.
«V horu ty ne jesi sam, i ne jesi v centru», on govori. «Ty jesi čast něčego bolšego. Za tihogo čelověka to jest idealno.»