Kogda Agnieszka, studentka ekologije iz Krakova, dostala Erasmus stipendiju za zimny semestr v Oulu, v severnoj Finskoj, jej mama pytala: «Čemu tam? Čemu ne Španija?» Agnieszka odgovorila: «Zato že tam ne jest nikto iz moj grupy.»
Oulu jest 160 kilometrov južno od arktičnogo kruga. V decembru sunce izhodi v 10:30 i zahodi v 13:30 — tri časa světla. Temperatura často jest −20, někogda −30. Pervy tydenj Agnieszka mislila, že jest v drugoj planetě.
Ale univerzitet byl prigotovleny. Vsi studenti Erasmus dostali «tutora» — finskogo studenta, ktory jim pokazal grad, magaziny i — najvažnějše — kako se oblačiti. «Ne jest slabogo vrěmena, jest tolko slaba odežda», skazal Mikko, jej tutor. Agnieszka kupila termo bělje, vovnene noski i čizmy do −40 v second-hand magazinu.
Učenje bylo drugačije neželi v Krakovu. Profesori se nazyvali po imenu. Ne bylo dolgyh lekcij, ale mnogo grupnoj raboty i terenskyh ekskursij. Jedna ekskursija byla v nacionalny park, gde oni měrili debljinu ledu na jezeru i iskali slědy lisic. Jeden ispit byl doma: napisati esej za tydenj, s vsimi knigami otvorenymi. «V Polsky ispit jest o tom, čto pamjataješ. Tu — o tom, kako mysliš», ona govori.
Finska kultura byla takože lekcija. Finci govorijut malo i ne ljubijut «mali razgovor». V avtobusu nikto ne sědi pri tebe, ako jest svobodno město. Ale kogda ty jesi s nimi v sauně — vse se izměni. «Sauna jest finska crkva», smějal se Mikko. Agnieszka probovala tradiciju: 80 gradusov v sauně, i potom skok v rupu v ledu na morju. Ona kričala — i potom hotěla opet.
Najtrudnějši byl mrak. V decembru Agnieszka spala po 10 časov i byla tužna. Univerzitet imal lampy za světlu terapiju v biblioteci, i ona sěděla pri nih po pol časa každo jutro.
Ale v januaru, na nočnoj ekskursiji, ona uviděla polarnu světlost: zelene i roževe volny, ktore tancovali po nebu. Ona ležala na sněgu i plakala.
Po pet měsecah ona vratila se v Krakov. Ona pije sejčas kavu kako Finci — šest raz na den — i ne boji se tišiny. I v jej plan za magisterij jest: Arktika.