Via Dinarica jest dolga planinska staza, ktora ide po Dinarskyh gorah od Slovenije do Albanije — bolje neželi 1 200 kilometrov čerez sedem držav. Martin, 36 lět, učitelj geografije iz Trnavy, imal san: projdti «Bělu stazu», glavnu liniju, od Bosne do Črne Gory, za odpusk v lětu — 30 dnij, okolo 400 kilometrov.
Prigotovka trajala pol goda. Martin hodil každy vikend v Malye Karpaty s ruksakom, v ktorom byli butelky s vodoju za težinu. On čital blogi, kupoval karty i skidal GPS-trasy na telefon. Ruksak byl 13 kilogramov: šator, spalny měšok, mala plitka, filter za vodu, prva pomoć, dvě majice, kišni plašč.
Prvy tydenj v Bosni byl trudny. Staza byla često slabo označena, i dva raza Martin se izgubil v lěsu. Na Bjelašnici, nad Sarajevom, on hodil celi den v magli. Ale večerom pastir pozval jego v svoju kolibu i dal jemu kiselogo mlěka i domašnjego hlěba. Oni ne imali obćego jezyka, ale razuměli se — «slovjansky jezyk jest kako ključ», smějet se Martin.
Najlěpši moment byl v Sutjesci, v najstaršem nacionalnom parku Bosne. Tam jest Perućica — jedin od poslědnjih pralěsov v Evropě, gde drěva sut stare 300 lět. Martin sěděl pri vodopadě Skakavac i ne mogl izgovoriti ni slovo.
Ne vse bylo romantično. Někogda on cěly den ne srěl nikogo. Někogda ne bylo vody, i on pil iz potoka čerez filter. V Črnoj Gorě, na Durmitoru, burja s gromami ga zastala na grebenu — on ležal 40 minut v rupě pod kamenom i molil se. Takože jest risk min: v někojih regionah Bosne ješče jest staro minsko polje iz vojny. Martin vsegda ostajal na označenoj stazě.
Na koncu, po 28 dnjah, on stojal na Bobotovom kuku, 2 523 metra, najvyšem vrhu Durmitora. Pred nim byli gory, oblaky i daleko — Albanija. Martin izgubil 7 kilogramov, iznosil jedne boty i imal žulji na obeih nogah.
«Ljudi pytajut, čemu ja to dělal», on govori. «Odgovor jest prosty: za 28 dnij ja ne viděl ni jedne reklamy. Ja imal tolko tri pytanja každy den: Kde jest voda? Kde budu spati? Kamo idet staza? I ja nikogda ne byl tako srěćny.»