Monika, 44 lět, vodja oddělenja v banke v Žilině, ne spi normalno uže dva lěta. Ona ide v postelju v 23:00, ale ne može zaspati do 2:00. Potom ona se probudi v 4:30 i leži s otvorenymi očami, mysli o rabotě, o dětah, o kreditu, o tom, čto zabyla skazati kolegu. V 6:30 zvoni budilnik, i ona se čuvstvuje, kako by ne spala ni minutu.
Na rabotě ona pije pet kav na den. Ona zabyvaje imena, dělaje greški v tabelah i kriči na děti za malenkosti. Jednogo dnja ona skoro zaspala za volanom na avtocestě. To byl alarm.
Lěkarka v ambulancii slušala i prověrila krv: štitna žleza — normalna, železo — normalno. «Vy imate hroničnu insomniju», ona skazala. «To jest bolest, ne slabost.» Ona ne hotěla srazu dati tablety za spanje. «Tablety mogut pomoći kratko, ale oni ne rěšajut uzrok. I telo se navyknje.» Ona poslala Moniku na kognitivno-behavioralnu terapiju za insomniju, ktora traje osem tydnjev.
Terapevtka, gospođa Kovačova, objasnila: mozg Moniky naučil se, že postelja jest město za brigy, ne za spanje. Terapija jest «perenaučenje».
Pravila byli strogi i, za Moniku, čudni:
1. Ići v postelju tolko, kogda jesi istinno sanljiva — ne pred tem.
2. Ako ne spiš 20 minut — vstati, ići v drugu sobu, čitati pri slaboj lampě, i vratiti se, kogda jesi sanljiva.
3. Vstavati vsegda v isto vrěme, i v vikend.
4. Ne spati po obědě.
5. Bez kavy po 14:00, bez ekrana čas pred spanjem.
6. Pred spanjem zapisati vse brigy v zapisnik — «da jih ostaviti na papiru».
Prve dva tydnja byli užasne. Monika spala tolko pet časov, zato že musěla vstati v 6:00 i v vikend. Ona byla zla na terapevtku. Ale v tretjem tydnju ona zaspala v 23:30 — i spala do 5:30, bez probuđenja. Prvy raz za dva lěta.
Po osmi tydnjah Monika spi okolo sedem časov. Ne každu noć idealno, ale ona znaje, čto dělati, kogda ne može zaspati. Ona pije dvě kavy na den. Na rabotě ona opet pamjataje imena.
«Najvažnějše, čto ja naučila se», ona govori, «jest, že ja ne mogu prisiliti spanje. Ja mogu tolko pozvati jego — i čekati.»