Vladimir, 38 lět, rabotaje v Gradskom zavodu za hitnu pomoć v Bělgradu 12 lět. Jego smena počinaje v 7:00 i trajaje 12 časov. V ekipě sut troje: lěkar, Vladimir kako medicinsky tehničar i vozač. Dnes jest četvrtok v februaru, temperatura −8.
7:15 — prvy poziv. Mužčina, 72 lět, bol v grudah. Oni sut tam za devet minut. Vladimir dělaje EKG v kuhinji, meždu stolom i plitoju. Lěkarka viděje infarkt. Za 20 minut pacient jest v bolnicě, na kardiologiji. «Najvažnějše jest vrěme», govori Vladimir. «Každa minuta jest čast srdca.»
9:40 — žena upala na ledu pred magazinom. Slomjena ruka. Ona plače bolje od straha neželi od bola. Vladimir drži jej ruku i govori o vnukah, dokolě lěkarka postavljaje šinu.
11:20 — poziv, ktory Vladimir ne ljubi: «osoba ne reaguje» v stanu. Kogda oni prihodijut, susěda otvarjaje dveri. Starši gospodin leži na podu. Za njega oni ne mogut uže ničto sdělati. Vladimir zakryvaje jemu oči i čeka na policiju. Potom on sědi v avtomobilu pet minut v tišině. Takve momenty sut čast raboty.
13:00 — obed v avtomobilu, burek iz pekarnje, za 10 minut. Radio opet zvoni.
14:30 — mladić, 19 lět, na koncertu v hale upal i ne dyše. Ljudi stojat okolo i snimajut telefonami. Vladimir počinaje oživljanje, lěkarka daje šok defibrilatorom. Po trěh minutah srdce opet bije. Jego drugi plačut. Vladimir je mokry od pota, hoč jest −8.
17:00 — «hitny» poziv, ktory ne jest hitny: žena hoče, da oni izmerijut jej krvny tlak, zato že «lěkar jest daleko». Vladimir izměri, objasni, že tlak jest normalny. On ne jest zly, ale ustaly. «Takve pozive odnimajut nam vrěme za ljudi, ktori umiraju», govori on.
19:00 — konec smeny. Vladimir piše izvěstja, myje ruky i ide domov. Doma žena i dočka, 5 lět, imajut večerju. Dočka pyta: «Tato, kogo ty danes spasil?» On razmyšljaje. «Jednogo mladića i jednogo dědu», on govori. O drugom dědu on ne govori.
V 21:00 on spi. V 7:00 drugogo dnja — nova smena.