Každu srědu v 19:00 v malom kafiću «Babel» pri Rynku v Vroclavu stoli imajut male zastavice: polsku, ukrajinsku, špansku, němečsku, anglijsku, francuzsku, italijansku, japonsku. To jest «jezykova kavarnja» — město, kde ljudi prihodijut govoriti na jezyku, ktory se učijut, s ljudmi, za ktorih to jest materinsky jezyk.
Pravila sut proste. Každy dostaje nalepku s imenom i zastavicami: jaky jezyk on govori i jaky se uči. Ty sědiš za stolom s zastavoju jezyka, ktory hočeš probovati. Po 30 minutah zvonec zvoni, i vsi měnjajut stoly. Ne jest učitelja, ne jest gramatiky na tablě — tolko razgovor. Vhod jest bezplatny; trěba tolko kupiti kavu.
Organizatorka, Kasia, 29 lět, prevodčica, osnovala kavarnju pred šestimi lětami. «Ja učila se španski osem lět v školě i na univerzitetu», ona govori. «Ale v Madridu ja ne mogla naručiti kavu. Mi učili se pravila, ne govoriti.»
Kto prihodi? Studenti, ktori se prigotovljajut na Erasmus. Pensionery, ktori se učijut italijansky, zato že vnuk se ženil s Italijankoju. Inženery iz Indije, ktori rabotajut v IT-firmah v Vroclavu i hočut naučiti se polsky. I mnogo Ukrajincev, ktori sut v Polsky od 2022 goda.
Oleksij, 34 lět, iz Harkova, prihodi každu srědu. Za njego kavarnja jest bolje neželi jezyk. «Kogda my prišli, ja ne znal nikogo. Tu ja našel prijateljev — Poljakov, Španca, daže Japonku.» Jego polsky jest sejčas tako dobry, že on pomagaje drugym Ukrajincam s papirami.
Najinteresantnějše momenty sut, kogda jezyky se sreščajut. Polsky i ukrajinsky sut blizki, i často Poljak i Ukrajinec govorijut každy na svojem jezyku — i razumějut se. Někogda jest i smiješno: polsko slovo «uroda» značit «krasota», a v ukrajinskom podobno slovo «urod» značit… ne krasotu.
Kasia vidi, kako ljudi se izměnjajut. «Prvy raz oni sut nervozni, govorijut tiho, bojat se grešek. Po trěh měsecah oni smějut se nad svojimi greškami.»
V 22:00 kafić se zakryvaje. Ale na ulici ljudi ješče stojat v grupah i govorijut — na pet, šest jezykah naraz.