V podrumu stare zgrady na Vasiljevskom ostrovu v Sankt-Peterburgě každy četvrtok od 15:00 stoji red. V nem sut penzionery s torbami na kolesah, mlade mame s kolaskami, studenti, mužčina v radnoj kurtkě, ktory prišel po smeně. Oni čekajut na otvorenje «Banky hrany» — organizacije, ktora sbiraje hranu, ktoru magaziny ne mogut prodati, i daje ju ljudem v nuždě.
Organizaciju vodi Galina Petrovna, 63 lět, bivša učiteljka himiji. Ona počala v 2015 godu, kogda uviděla, kako jeden supermarket vybrasyvaje kontejner jogurtov — dva dnja pred koncem roka. «Ja stojala tam i dumala o svojih učenikah, ktori prihodili v školu bez zavtraka.»
Sejčas «Banka hrany» sotrudničaje s 30 magazinami, trěma pekarnjami i odnoju fabrikoju sokov. Volonteri jezdijut s kombi každo jutro, sbirajut hranu, sortirajut ju i skladovajut v holodiljnikah v podrumu. Každu nedělju oni razdavajut okolo 3 tonn hrany 400 semjam.
Kto prihodi? «Ne tolko bezdomni, kako ljudi mislijut», govori Galina. «Vekšina imaje stan i daže rabotu. Ale penzija ili plaća ne dostaje do konca měseca.» Ljudmila, 71 god, bivša inženerka, prihodi každy tydenj. «Moja penzija jest 18 000 rubljev. Stan stoji 7 000. Lěkarstva 5 000. Ostaje 6 000 na hranu za cěly měsec.» Ona govori to tiho, kako tajnu.
Najtrudnějše za mnogih jest stid. Mlady otec, Artjom, prišel prvy raz po tom, kako izgubil rabotu, i stojal pred dverami 20 minut. «Ja mislil, že ja jesm neuspěšny. Ja ne mogu nakormiti svoje děti.» Volonterka dala jemu čaj i skazala: «Tu ne jest nikogo, kto se ne boji.» Po trěh měsecah Artjom našel novu rabotu — i sejčas on sam jest volonter v četvrtok večerom.
Galina ne ljubi slovo «milostinja». «Mi ne dajem milostinju. Mi spasajem hranu ot smetišča i dajem ju ljudem. To jest logika, ne žalost.»
Na stěně v podrumu visi velika tabla. Na nej piše: «Danes ty — zavtra ja.» Pod tym je dětsky risunok: hlěb s rukami i nogami, ktory bežit k velikoj semji.