Dom semje Stojanovski v Bitoli imaje dva etaža i jedin dvor s lozoju. V nem živut sedem ljudij: baba Vesna (78) i děd Kiro (81), jih syn Aleksandar (50) s ženoju Biljanoju (47), i ih děti — Ana (22), Marko (17) i mala Elena (9).
V Makedoniji, kako i v mnogyh drugyh slovjanskyh i balkanskyh državah, tri pokolenija v jednom domu ne jest něčto izključitelno. Často to jest ekonomičny izbor: stan v gradu jest drag, a dom ot rodičev jest uže tu. Ale ne vsegda jest lehko.
Plusy sut jasne. Kogda Aleksandar i Biljana rabotajut, baba Vesna kuhaje obed i Elena ne jest sama po školě. Kogda děd Kiro byl bolny lani, vsi pomagali, i nikto ne musěl platiti njegovateljku. Semja plati jedin račun za elektriku, jedin za vodu, i v nedělju vsi jedijut za jednym stolom. Marko se uči od děda igrati šah i delati vino iz lozy vo dvoru.
Ale minusy sut takože. Najvekši jest privatnost. Ana, studentka, ne može privesti momka domov, ne slyšav pytanj od babe: «A kto sut jego roditelji? A čto on dělaje?» Biljana i baba Vesna imajut različne ideje o vsem: kako kuhati paprike, kako vospityvati Elenu, kogda prati odeždu. «Kuhinja jest bojišče», smějet se Biljana. «Ale mirno bojišče.»
Děd Kiro gleda televizor glasno, i to nervira Marka, ktory učit se za maturu. V kopalnji jutrom jest red, kako na pošti. A kogda Aleksandar i Biljana hočut byti sami, oni idut na šetnju — «edinstveno město, kde nas nikto ne slyši».
Semja našla svoje pravila. Gornji etaž jest za roditeljev i děti, dolnji za babu i děda. Každy etaž imaje svoju malu kuhinju za zavtrak, ale obed jest vkupě. Kogda jest konflikt, Aleksandar jest «diplomat» meždu ženoju i mamoju.
Ana planuje se preseliti v Skopje po studijah. «Ja hoču svoj stan, svoju tišinu», ona govori. Potom ona dodaje tiho: «Ale ja znaju, že budu nedostavati babine paprike i dědove historije večerom.»
Baba Vesna, kogda slyši to, se usměhaje. «Ona se vrati. Vsi se vratijut. V nedělju, na obed.»