Vera Sergejevna, 67 lět, bivša bibliotekarka, živje sama v stanu v Nižnem Novgorodě 30 lět. Ona ljubi tišinu, knigy i klasičnu muzyku. V januaru v stan za stěnoju preselila se mlada para s psom — velikym, črnym, labradorom po imeni Bucefal.
Para rabotala v IT-firmě i každy den odhodila v 8:00 i vratila se v 19:00. I v tom vrěmeni Bucefal lajal. Ne neprestanno, ale každe 10–15 minut, celi den. Někogda on vyl, kako volk. Vera ne mogla čitati, ne mogla spati po obědě, ne mogla slušati Čajkovskogo.
Prvy tydenj ona trpěla. Drugy tydenj ona ostavila na dverah susědov listok: «Uvaženi susědi, vaš pes laje celi den. Prošu, rěšite to.» Ničto se ne izměnilo. Tretji tydenj ona hotěla zvoniti v policiju, ale ne zvonila. «Ja ne znala, kako to dělati, ne stav vragom», ona govori.
V subotu ona srěla mladu ženu, Darju, v liftu. Vera počala grubo: «Vaš pes mene ubivaje.» Darja byla zbunjena. «Kako? On jest tak spokojny. Kogda my jesmo doma, on spi celi večer.» To byla istina: večerom pes ne lajal. Oni prosto ne znali.
Vera pozvala Darju na čaj. Oni govorili jedin čas. Vera pustila Darji zapis iz telefona — šest časov lajanja, ktoro ona zapisala. Darja plakala. «Bednyj Bucefal. On jest sam i se boji.» Ona objasnila, že pes byl iz prijuta i imal straž od samoty.
Darja i jej muž, Artjom, zvonili dresiruščici psov. Ona skazala: pes trěbuje bolje dviženja jutrom, igračky s hranoju, ktore ga zabavljajut, i postupno trening samoty. Takože ona predložila, da někto ga vyvodi v obed.
I tut Vera imala ideju. «Ja jesm doma celi den. Ja mogu ga vyvoditi v obed. Ja vsegda hotěla psa, ale ne imala sil za šteneta.»
Po měsecu Bucefal lajal tolko jedin-dva raza na den. V 13:00 on stojal pri dverah i mahal hvostom, zato že znal, že prijde «baba Vera». Oni hodili v park, gde Vera srěla drugyh penzionerov s psami i našla novy kružok prijateljev.
Sejčas, v vikendah, Darja i Artjom pozvajut Veru na obed. I kogda oni idut na odpusk, Bucefal živje u Very — s klasičnoju muzykoju, ktora, po jej slovam, jemu ljubi bolje vsego Čajkovsky.