Luka, 18 lět, iz Splita, hotěl kako možno brzo dostati vozačsku dozvolu. Ale pred prvoju lekcijeju vožnje v Horvatiji trěba položiti ispit iz prve pomoći. «To jest formalnost», skazal jemu drug. «Tri večera, malo videa, i gotovo.»
Tečaj organizoval Crveny križ, v maloj salě s plastičnymi stulami i dvěma lutkami na podu. Instruktorka, Petra, bivša medsestra na urgentnom priemu, ne izgledala, kako čelověk, ktory dělaje formalnosti. «V Horvatiji ljudi, ktori prvi vidut nesrěću, sut obyčno voditelji, ne lěkari», ona skazala. «Ambulantna kola prijde za 10–15 minut. Te minuty sut vaše.»
Prvy večer bylo o tom, kako postupati na městu nesrěće: najprvo bezpečnost — zaustaviti se, uključiti trivogu, obući reflektirajuću vestu, postaviti trikutnik. Potom zvoniti 112 i jasno skazati: kde, čto, koliko ranenyh.
Drugy večer byl praktičny. Luka učil se postaviti čelověka v bočny položaj, zaustaviti krvarenje, staviti zavoj na ranu. Najvažnějše bylo oživljanje: 30 pritiskov na grudny kos, dva vdiha. Petra pustila pesnju «Stayin' Alive», zato že jej ritm — 100 do 120 udarov v minutu — jest idealny za pritiski. Po dvoh minutah Luka byl mokry od pota. «To jest teško!» «Da», skazala Petra. «I vy musite to dělati, dokolě ne prijde pomoć.»
Tretji večer byl ispit: teorija i praksa na lutkě. Luka prošel. On dostal potvrdu i zabyl za tečaj.
Četyri měseca kasněje, v avgustu, Luka byl s drugami na plaži v Omišu. Stariji mužčina, ktory igral karty pod deblom, nagle upal na pěsok. On ne dyšal. Ljudi stojali okolo i kričali. Nikto ne dělal ničego.
Luka ne myslil. Ruky same se postavili na grudny kos. Jedin, dva, tri… On kričal na druga: «Zovi 112! Reci: plaža, mužčina, ne dyše!» V golově on slyšal «Stayin' Alive». Po šesti minutah prišel spasitelj s defibrilatorom iz kafića pri plaži. Po deseti minutah — ambulantna kola.
Mužčina prěžil. Po tydnju jego doči našla Luku v Splitu i dala jemu pismo i veliku tortu s jagodami.
Luka sejčas imaje vozačsku dozvolu. Ale potvrdu o prvoj pomoći on čuva v novčaniku — kako něčto bolje važno.