Kogda Omar Haddad, stomatolog iz Aleppa, v 2015 godu prišel v Čehiju, on imal 32 lět, jednu torbu i ni jednogo slova češskogo. V Siriji jego klinika byla zrušena. On prošel čerez Turciju, Grciju i Balkan i v Pragě prosil o azil.
Prvy god on živel v centru za ubežnikov pri Pragě. Rabotati on ne mogl. On sěděl v sobě s trěma drugimi mužčinami i učil se češsky iz knigy i YouTube. Najtrudnějši byl češsky zvuk «rž». «Ja mislil, že to ne jest zvuk, ale kašelj», smějet se on sejčas.
Po jednom godu on dostal medžunarodnu zaščitu. To značilo: dozvolenje žiti i rabotati. Ale jego diplom stomatologa ne byl priznany. Za nostrifikaciju on musěl položiti izpity na češskom jezyku, iz vsih predmetov. Dva lěta on rabotal noćju v skladě i dnevno se učil. Pervy raz on padl na izpitu. Drugy raz on prošel.
V 2019 godu on počal rabotati v stomatologičnoj ordinaciji v Plzni. Pacienti snačala byli nervozni — arabsko ime, akcent — ale skoro jego ordinacija byla polna. «Kogda čelověka bolit zub, on ne pytaje, odkud jest lěkar», on govori.
Za češsko državljanstvo Omar musěl iměti trajny pobyt i živeti v Čehiji dosti lět. On musěl položiti izpit iz češskogo jezyka na urovni B1 i test o češskyh realijah: istorija, geografija, politični sistem, kultura. «Ja znaju vse o Karlu IV. i Masaryku», smějet se on. «Bolje neželi moji kolegy v ordinaciji.»
Samo rěšenje trajalo bolje neželi god. On dostavil svidětelstvo o nekaznenosti, potvrdy o plaćenyh danjah, životopis i pismo, čemu hoče byti Čeh. Iz ministerstva prišli dva pisma s pytanjami. Potom — tišina. Kogda on uže ne dumal o tom, prišel list: «Vaša žadost byla odobrena.»
V oktobru on byl na svečanoj ceremoniji v ratuši v Plzni s 12 drugymi ljudmi iz Ukrajiny, Vietnama i Mongolije. On položil prisegu, i načelnik grada dal jemu dokument i malu češsku zastavu.
Večerom kolegy iz ordinacije organizovali proslavu s knedlikami i pivom. Omar ne pije pivo, ale on jel knedliky i skazal kratku rěč na češskom — bez jednoj greški, i s pravilnym «rž».