V semji Vujović v Podgorici každy večer počinal se tym samym sporom. Nikola, 13 lět, imal telefon v ruke od školy do spanja. Igry, video, poruky v grupah s drugami. Kogda mama, Jelena, skazala: «Dosti, daj telefon», on kričal: «Ty ne razuměš! Vsi moji drugi sut online! Ako ja ne odgovorju, ja budu izvan!»
Otec, Marko, imal drugu teoriju: «Kogda ja byl mal, mi igrali fudbal na ulici do noći.» Nikola odgovoril: «A ty sejčas gledaš fudbal na telefonu do polnoči.» To byla istina. Marko ne imal kontra-argumenta.
Po jednoj noći, kogda Nikola igral do 2:00 i potom zaspal na kontrolnoj rabotě iz matematiky, Jelena rěšila, že tako ne može dalje. Ona pročitala knigu dětskogo psihologa i predložila semejno sobranje — ne kaznu, ale dogovor.
Na sobranju byli vsi četyri, i daže 8-lětna Mila. Pravila za sobranje: každy može govoriti, nikto ne kriči, i pravila budut za vsih — ne tolko za Nikolu.
Po dolgoj diskusiji oni napisali «semejny ekranny dogovor»:
- Za večerjeju — nijedin telefon, i otcov takože.
- Telefoni spijut na kuhinji, ne v spalnjah, od 22:00.
- V školske dni Nikola imaje dva časa za igry; v vikend četyri.
- Jednu subotu v měsecu — den bez ekranov za vsu semju.
- Ako Nikola trěbuje telefon za školu, to ne se računaje.
Nikola protestoval proti 22:00 — on hotěl 23:00. Oni soglasili se na 22:30 v petok i subotu. To byl kompromis, i Nikola byl gordy, že vyigral něčto.
Prvy tydenj byl trudny za vsih. Marko dvakrat vzel telefon za večerju, i Mila jemu napominala, kako policajka. Nikola byl zly prvy den bez ekranov. Ale v tu subotu semja pošla na Skadarsko jezero, i Nikola s otcem pol dnja lovil rybu. Večerom on skazal: «Ne bylo tako strašno.»
Po dvoh měsecah Nikola spi bolje i ima lučše ocěnky. Jelena čita knigy, ktore dolgo kupovala i ne čitala. A Marko, ku zdivu vsih, odkryl, že ješče umě igrati fudbal — s Nikoloju, na ulici, do mraka.