Stojan, 52 lět, inžener v Plovdivu, nikogda ne dumal, že bude «njegovatelj». Ale dva lěta nazad jego mama, Radka, 81 god, upala v kuhinji i slomila kost v bedrě. Po operaciji ona ne mogla hoditi bez hodulky. Po tom prišla i zabyvčivost: ona ne pamjatala, je li pila tablety, zabyvala plin na plitě.
Stojan imaje sestru v Londonu i brata v Sofiji, ale oni sut daleko. Brat imaje troje dětij i trudnu rabotu. Sestra zvoni každy den, ale prijezdi tolko dva raza na god. Tako vse palo na Stojana, ktory živje 10 minut ot mamy.
Prvy god byl najtrudnějši. Každo jutro pred rabotoju on šel k mamě, dal jej zavtrak i tablety. V obed on zvonil. Večerom on kuhal, myl posudu i kupal ju. Vikendy byli za bolnicu, apteku i čiščenje. On spal pet časov. Jego žena, Marija, byla terpeliva, ale on vidil, že ona jest ustala. Daže jego syn skazal: «Tato, ty ne imaš vrěmeni za nas.»
Jednogo dnja na rabotě Stojan zaspal na sobranju. Šef ga pozval: «Čto se dogaja?» Stojan, ktory nikogda ne govoril o osobnyh věcah na rabotě, rasskazal vse. Šef byl iznenađeny — i potom rasskazal, že on imal to samo s otcom pred pet lět. On pomogal Stojanu dostati gibko rabotno vrěme: počinati v 10:00 i dva dnja v tydnju rabotati iz doma.
Potom Stojan našel podporu. Socialna služba občiny posylaje njegovateljku na tri časa každy den — ona pomaga s higienoju i obedom. Sestra iz Londona plati čast troškov. Brat prijezdi každy drugy vikend, da Stojan može odpočinuti. V aptekě oni kupili kutiju s alarmom za tablety, a na plitě jest senzor, ktory sam isključaje plin.
Mama ne vsegda jest srěćna. Ona ne ljubi «tuđu ženu» v svojem domu. Někogda ona plače i govori, že jest «bremeno». Ale někogda, kogda Stojan sědi pri nej večerom, ona drži jego ruku i pěje stare pesni, ktore ona pěla jemu, kogda on byl mal.
«Ja ne znaju, koliko vrěmeni ješče imamo», govori Stojan. «Ale ja naučil se jedno: ty ne možeš njegovati drugogo, ako ne njeguješ sebe.»