Matuš, 18 lět, iz Košic, prošlo lěto skončil srědnju školu. Jego roditelji hotěli, da on ide na univerzitet, kako jego staršja sestra, ktora studuje pravo. Ale Matuš ne ljubi sěděti nad knigami. On ljubi dělati rukami: on popravlja velosipedy prijateljev, sam postrojil stol za balkon i znaje vse o elektrike v starom domu děda.
«Ja hoču byti električar», on skazal na večerji v aprilu. Otec dolgo molčal. Mama pytala: «A plaća? A budučnost?» Matuš byl prigotovleny. On pokazal jim dane: v Slovakiji jest velika potrěba električarov, i dobry majstor s vlastnoju firmoju zarabotaje bolje neželi mnogi pravniki.
V Slovakiji jest dualno obrazovanje: učenik tri ili četyri dnja v tydnju rabotaje v firmě i jedin ili dva dnja učit se v strokovnoj školě. Firma plati jemu malu plaću i často daje dogovor po koncu. Matuš rěšil iskati pozicije.
Najprvo on napisal životopis. To bylo trudno: «Čto ja mogu napisati? Ja ješče ne rabotal.» Učiteljka v školě pomogla jemu: on napisal o proektah, o popravkah, o tom, že on imaje vozačsky ispit i govori anglijsky. On priložil fotografije svojego stola i elektriky v garažu děda.
On poslal pisma v 14 firm. Odgovorili šest. Dva skazali «ne», tri pozvali jego na razgovor, i jedna — velika energetična firma — pozvala jego na tri dnja «probnogo rada».
Na razgovoru v maloj firmě gospodina Hudaka, ktora dělaje instalacije v novyh domah, Matuš byl nervozny. Majstor ne pytal mnogo o školě. On dal jemu kabel, utičnicu i odvijač: «Pokaži.» Matuš sdělal vse pravilno, ale pozabyl isključiti struju v trenirovačnom panelu — majstor to sdělal pred nim. «Dobro, ale nikogda ne zabyvaj to», skazal on strogo. «Električar dělaje jednu grešku.»
Na probnom radu v velikoj firmě vse bylo profesionalno, ale Matuš se čuvstvoval kako nomer. V maloj firmě on se čuvstvoval kako čast tima.
On izbral gospodina Hudaka. Plaća jest menša, ale majstor obećal, že on bude učiti jego vse. V septembru Matuš počal. Jego otec, ktory molčal na večerji, sejčas zvoni jemu, kogda doma něčto ne rabotaje.