Lena, 16 lět, živje v Subotici, na severu Srbije, blizko granice s Mađarskoju. Jej mama jest Mađarka, otec Srbin. Doma mama govori s neju mađarsky, otec srbsky, a mama i otec meždu soboju — srbsky, ale s mnogo mađarskyh slov. «Naš dom imaje svoj tretji jezyk», smějet se Lena.
Kogda Lena byla mala, ona měšala jezyky v jednoj rěčenici. «Mama, daj mi kenjer», ona govorila — «hlěb» na mađarskom. Baba iz Novogo Sada se bojala: «Děte bude zbunjeno. Ono ne bude znati dobro ni jedin jezyk.» Lekarka v vrtiću skazala, da roditelji izberut jedin jezyk. Ale logopedinja dala drugi sovět: «Govorite každy svoj jezyk, dosledno. Měšanje jest normalno. Mozg se uči sortirati.»
Roditelji poslušali logopedinju. Mama govorila tolko mađarsky, otec tolko srbsky. V 4 lětah Lena prestala měšati. V 6 lětah ona prevodila za babu, kogda mađarska rodbina prijehala v gosti.
V školě bylo trudnějše. Lena hodila v mađarsko odělenje, ale prijatelji na ulici govorili srbsky. V gimnaziji ona vidila, že v srbskom pravopisu dělaje greški, ktore ne dělajut drugi. A v Budapeště, u tetky, ljudi pytajut: «Odkud ty jesi? Ty govoriš kako stara baba.» Ona govori mađarsky iz Vojvodiny, s starymi slovami, ktore v Mađarskoj uže ne koristijut.
«Někogda ja ne znaju, kto ja jesm», priznaje Lena. «V Srbiji ja jesm Mađarka. V Mađarskoj ja jesm Srbkinja. Ja ne pasuju nikde stoprocentno.»
Ale sejčas, v 16 lětah, ona vidi bolje plusov neželi minusov. Ona čita knigy v oboh jezykah. Ona razuměje humor, ktory jej prijatelji ne razumějut. V školě ona uči ješče anglijsky i němečsky, i to idet jej lehko. «Kogda ty imaš dva jezyka, tretji jest kako vrata, ktore uže sut otvorene.»
Jej plan jest studirati prevodilstvo v Novom Sadu. «Ja cělo žitje prevodim — meždu mamoju i otcom, meždu babami, meždu dvoma kulturami. Mogla by za to i dostavati plaću.»