Zgrada na Bulevaru oslobođenja v Novom Sadu imaje 14 etažev i 120 stanov, skoro vse najmne. Ljudi se izměnjajut každy god: studenti, mlade pary, rabotniki iz drugyh gradov. Mnogi ne znajut, kako se zove soseda za stěnoju.
Dragana, 29 lět, grafična dizajnerka, živje na devetom etažu dva lěta. Jednoj zimoj v zgradě ne bylo tople vody tri dnja. Nikto ne znal, čemu. Jedni zvonili upravitelju, drugi vlastniku, treti toplanji. Dragana napisala malu poruku na papiru, nalepila jego v liftu: «Ja sdělala grupu v aplikaciji za susědov. Skenirajte kod.» Za tydenj v grupě bylo 60 ljudij.
Snačala grupa byla praktična. Ljudi pisali, kogda lift ne rabotaje, kogda prijde majstor za plin, kto ima ključ ot podruma. Starša gospođa Milica, ktora ne uměla pisati na telefonu, diktovala poruky svojej vnučkě.
Potom grupa počala rasti v neočekyvanyh smerah. Student s petogo etaža pytal, ima li kto dril — i za pet minut imal tri ponudy. Mlada mama dala dětsku odeždu bezplatno. Někto organizoval sbiranje pěnjez za novu lampu v vhodu. Na Božić susědi zrobili zajedničny večer v dvoru s kuhanym vinom.
Ale ne vse bylo idilično. Byli i konflikty. Jedin mužčina pisal každy den dolge poruky o šumu, o parkovanju, o «ljudah, ktori ne zatvarjajut dveri». Druga osoba stavila politične teksty, i diskusija postala neprijemna. Někoji ljudi opustili grupu.
Dragana i drugi dva administratora napisali prosta pravila: tolko teme o zgradě i susědstvu, bez politiky, bez reklamy, govoriti s poštovanjem. Za spory oni otvorili osobny kanal «Problemy», da glavny kanal ne bude polny kritiky.
Sejčas, po dvoh lětah, grupa imaje 180 členov — takože i bivši žitelji, ktori ne hotěli opustiti jej. Kogda gospođa Milica byla v bolnicě, susědi organizovali, kto bude jej nositi hranu. Kogda ona se vratila, na dverah jej stana visěla kartka s 40 podpisami.
«Aplikacija ne dělaje susědov», govori Dragana. «Ale ona otvarjaje dveri, ktore inako ostanut zatvorene.»