Zuzana, 34 lět, analitička v banke v Bratislavě, rabotaje iz doma uže tri lěta. Kogda firma predložila trajnu opciju «četyri dnja doma, jedin den v ofisu», ona byla srěćna. Prvy god byl kako sen.
Ne bylo jutrnjego šuma v tramvaju, ne bylo 50 minut dorogy v oba smera. Ona spala polčasa dolže, pila kavu na balkonu i počinala rabotu v 8:00 v udobnyh hlačah. Na obed ona kuhala zdravu hranu namesto sendvičev iz avtomata. Večerom ona imala vrěme za jogu. Na kraju měseca ona vidila, že trati menje pěnjez: ni karty za javny prevoz, ni kavy za 3 evro v kaviarnji pri ofisu.
Ale na drugom godu ona počala zamečati problemy. Rabota i dom slivali se. Kompjuter stojal na kuhinjskom stolu, i Zuzana proverjala e-pisma v devet večera, «tolko na minutu». Kolegy pisali jej v nedělju, zato že «ty jesi doma». Ona mogla celi den ne govoriti s nikim, okrom kurjera. Jednogo dnja ona zametila, že tri dnja ne vyhodila iz stana.
Psihologinja, s ktoroju ona govorila, nazvala to «izolacija bez steny». «Vy niste sami fizično, ale vy jeste sami socialno. Čelověk potrěbuje male razgovory pri kavomatu, tě «kako jesi?» v koridoru.»
Zuzana rěšila izměniti pravila. Najprvo ona kupila maly pisalny stol i postavila jego v kut spalnje, s zaslonom, ktory večerom zakryvaje. Ona isključila notifikacije na telefonu po 18:00. Ona izbrala dva dnja v ofisu namesto jednogo, i v ofisne dni ona idet na obed s kolegami. Takože ona zapisala se na tečaj keramiky v sredu večer, «da byti s ljudmi, ktori ne govorijut o kreditah».
Sejčas ona dumaje, že rabota iz doma ne jest ni blagoslov, ni prokletje. «To jest instrument», ona govori. «Kako nož: može rězati hlěb, a može i porězati ruku. Vse zaviseje ot pravil, ktore ty sam sebě postaviš.»
Na kuhinjskom stolu sejčas stoji tolko vaza s cvětjami. I kompjuter nikogda ne spi tam.