Amra iz Sarajeva dostala za rođendan od tetky zimnu kurtku: dolgu, črnu, s krznom na kapuljači. Kurtka byla topla i kvalitetna, ale tri razměra prevelika, i Amra nikogda ne nosi črno. Tetka Senada skazala: «Ako ne pristaje, zaměni ju. Ja ju kupila v SCC.» A račun? «Oh, ja jego izgubila. Ale etiketa jest ješče na kurtkě.»
V subotu Amra pošla v magazin s kurtkoju v originalnoj torbě. Na kasě stojala mlada prodavačka, Lejla. «Dobry den. Ja bych hotěla zaměniti tu kurtku. Ona jest podarok i jest mi prevelika.» «Imate li račun?» «Ne, ale etiketa jest na kurtkě, i ona ne byla nošena.»
Lejla pogledala na etiketu i v kompjuter. «Žal mi jest, bez računa ja ne mogu vratiti pěnjeze. To jest naša politika.»
Amra byla prigotovlena. Ona čitala v internetu i znala, že bez računa magazin ne jest obvezany vratiti pěnjeze, ale mnogi magaziny dělajut zaměnu ili dajut vaučer, ako tovar jest novy i s etiketoju. «Ja razuměju. Ja ne hoču pěnjeze. Ja hoču tolko zaměnu na drugy razměr ili drugu kurtku. Jest li to možno?»
Lejla zavolala šeficu. Šefica, starša žena s očkami, prověrila kurtku: etiketu, šivy, nikakyh slědov nošenja. Potom ona pytala: «Znajete li, kogda i kako byla kupjena?» Amra zazvonila tetkě, ktora vspomnila: «V decembru, pred Novym godom, i ja platila kartoju.»
To byl ključ. Šefica objasnila: ako jest bankovny izpis, na ktorom jest vidima plaća v tom magazinu, oni mogut najti račun v sistemu. Ale tetka živje v Mostaru.
Amra imala ideju. Ona poprosila tetku, da pošlje fotografiju izpisa iz bankovnoj aplikacije. Za pet minut na telefonu bylo: «SCC, 18. decembra, 189,00 KM.» Šefica vvela datum i sumu v sistem — i našla transakciju. «Dobro. Ja vam mogu dati zaměnu ili vaučer na cělu sumu.»
Amra probovala tri kurtky. Na koncu ona izbrala kratku, zelenu, s kapuljačoju, za 159 KM. Ostatok, 30 KM, ona dostala kako vaučer. Za vaučer ona kupila šal — za tetku.
Na puti domov ona napisala tetkě: «Hvala za kurtku. I prošu, slědujuči raz čuvaj račun!» Tetka odgovorila: «Slědujuči raz ja ti dam pěnjeze. Tako jest lehše.»