V subotu Viktor i Galina budut slaviti 35 lět braka — koralovu svadbu. Viktor, 61 god, inžener v penziji, imal plan: kupiti Galině buket, kako nikogda. Problem: za 35 lět on kupoval cvětja, mabyt, pet raz. Obyčno to byli tri gvozdiki na 8. marta iz kioska pri metro.
V četvrtok on vošel v malu cvětarnju «Flora» na prospektu Nezavisimosti v Minsku. Za prilavkom stojala mlada floristka s zelenymi rukavicami, Alesja.
— Dobry den. Mne trěba buket. Za ženu. 35 lět braka.
— Prekrasno! Čestitaju. Kake cvětja ljubi vaša žena?
— Ona… ljubi cvětja.
— (smějuči se) Dobro. Kake barvy ona nosi? Imaje li ona ljubimu barvu?
Viktor dumal. — Ona ljubi zeleny. I modry. Jej kuhinja jest modra.
Alesja objasnila, že za godišnjice ljudi često kupujut ruže, ale koralova svadba imaje svoju barvu — koralovu, rozovo-oranževu. Ona pokazala jemu koralove ruže, běle eustomy i modre hortenzije.
— Ruže sut klasika. Ale ako vaša žena ljubi modry, ja by dodala hortenzije i evkalipt.
Viktor pytal o cěně. Buket s 35 ružami, po jednoj za každy god, by stoil 280 rubljev. On poblědněl. Alesja predložila drugo: «Kogda ruž jest tolko 15, ale s hortenzijami i evkaliptom, buket izgleda polno i bogato, i stoji 120.» Viktor soglasil se.
Potom ona pytala: — Hočete li kartočku? Mnogi pišut něčto osobno.
Viktor vzel kartočku i dolgo gledal na nju. Potom on napisal medlenno: «Za 35 lět ty mi ne skazala, že ljubiš modry. Ja to vidim sam. Ja se uču. Tvoj V.»
Alesja pročitala i se usměhnula. — To jest najlěpše, čto ja čitala v tom měsecu.
V subotu jutrom Viktor postavil buket na stol v modroj kuhinji. Galina vošla, uviděla cvětja i zaplakala. Ona pročitala kartočku tri raza. Potom ona skazala: «Viktor, ja ljublju modry, ale ruže sut moje najljubimějše cvětja. Ty to znaješ?» «Sejčas znaju», skazal on.
V kalendaru na telefonu on zapisal: «8. marta: NE gvozdiki.»