Carmen iz Valencije preselila se v Ljubljanu v januaru s mužem, ktory rabotaje na univerzitetu. Ona uči slovensky dva měseca i ješče govori malo, ale ona imaje plan: každu subotu iti na Centralny rynok i govoriti s prodavačami. «Na rynku ljudi imajut vrěme», skazala jej sosědka. «I oni ljubijut, kogda inostranci probujut.»
Prvu subotu ona byla nervozna. Na Vodnikovom trgu, pod Ljubljanskym gradom, stojali desetky stolov s ovoćem, zeleninoju, syrom i cvětami. Ona zaustavila se pri staroj ženě s jajcami i domašnjimi rezancami.
«Dobro jutro. Ja bych hotěla deset jajec, prošu.» Gospa Marija se usměhnula: «Odkud vy jeste?» «Iz Španije.» «Iz Španije! I vy kupujete jajca na rynku, ne v supermarketu? Bravo.» Ona objasnila, že jej kury živut vně, na travě, v selu blizko Kamnika, i že zato žltok jest tako oranževy. Kogda Carmen platila, Marija dala jej ješče jedno jajce: «Za srěću.»
Pri stolu s syrami stojal mlady mužčina s bradoju, Luka. On dal Carmen poprobovati tri syra: mlady kravji, tvrdy iz planin i jedin s črnoju plěsenju, ktory vonjal kako stary čarap. «To jest naš najlěpši», on se smějal. Carmen kupila srědnji, iz planin. On jej napisal imena syrov na papirček, da ona može učiti slova.
Pri cvětah ona hotěla kupiti tulipany. Prodavačka s črvenymi vlasami pytala, za kogo jest buket. «Za mene», skazala Carmen. «Za moj novy stan.» «Najlěpša pričina», odgovorila prodavačka.
Za tri měseca Carmen znaje imena vsih: Marija, Luka, prodavačka cvětov Zdenka i stary gospodin s medom, ktory vsegda razkazuje o svojih pčelah. Oni ju popravljajut, kogda ona dělaje greške, i učat ju slova, ktoryh ne jest v učebnikah: «pa ja», «lušno», «ful».
Jednu subotu Carmen ne prišla — ona byla bolna. V slědujuču subotu Marija jej skazala: «Kde vy byli? My se bespokojili!» Carmen razuměla, že ona uže ne jest tolko turistka. Ona jest čast rynka.