3. marta. Ja ne byla u zubnogo lěkara osem lět. Osem! Poslědnji raz byl v 2018 godu, i toj lěkar rabotal bez anestezije, zato že «to jest malo». Ja plakala v kreslu. Od togo dnja ja slyšu zvuk bormašiny v snah.
Ale sejčas boli zub dolu na pravoj strani. Ja jem na lěvoj. Ja piju kavu tolko toplu. Včera noćju ja ne spala. Moja sestra Elena skazala: «Lili, tebe jest 34 lět. Ty ideš.» Ona sama zapisala mene k svojej doktorkě, gospođe Nikolovoj. Četvrtok, 16:00.
5. marta. Dva dnja do termina. Ja čitala v internetu o dentalnoj fobiji. Okazuje se, že ja ne jesm sama: mnogo ljudij se boji zubnogo lěkara. Sověty: skazati lěkaru o strahu, dogovoriti signal za stop i slušati muzyku. Ja prigotovila slušalky i spisok pěsnij.
7. marta. Ja byla tam! Ja sama ne mogu věriti. V čekalnji mne trěsli se ruky. Ale doktorka Nikolova byla kompletno druga neželi toj lěkar iz 2018 goda. Najprvo my govorili deset minut, bez instrumentov. Ja jej skazala vse: o strahu, o tom lěkaru, o snah. Ona slušala i skazala: «Hvala, že vy mi to skazali. Dnes ja ničego ne budu dělati bez vašego soglasja. Ako podnimete lěvu ruku, ja srazu prestanu.»
Ona pogledala zub i sdělala rentgen. Karies, dosti gluboky, ale zub možno spasti. Plomba. Ona predložila dělati to srazu ili v drugy den. Ja skazala: «Srazu. Inače ja ne prijdu.»
Anestezija byla malo neprijatna, ale ne bolna. Potom ja ne čutila ničego. Bormašina zvučala, ale v slušalkah igrala moja ljubima grupa, i ja dumala o morju. Dva raza ja podnjala ruku, i ona dva raza prestala, bez slova. Dvadset minut — i gotovo.
10. marta. Zub ne boli. Ja jem na oboh stranah! Ja kupila Eleně buket cvětov. Doktorka mi skazala, da ja prijdu na čiščenje za šest měsecev. Ja uže imaju termin, zapisany v kalendaru s velikym srdcem.
Ja ne mogu věriti, že ja čekala osem lět.