Nenad, 38-lětny prevodčik iz Banje Luky, rabotaje iz doma uže pet lět. Jego den izgleda tako: postelja, kuhinja, stol s kompjuterom, kuhinja, divan, postelja. Kogda on pogledal v aplikaciju na telefonu, on byl šokirovany: v poslědnji tydenj on prohodil srědno 1 800 krokov na den. Lěkari preporučajut 8 000.
Sosěd Igor, ktory izgleda kako reklama za proteiny, davno zval jego v svoj klub. «Prvy trening jest bezplatny. Funkcionalny trening, jedin čas. Za počinajučih.» Nenad soglasil se, zato že «za počinajučih» zvučalo bezpečno.
V subotu v 9 časov on stojal v zalu s dvanadsetimi drugymi ljudmi. Bolšina byla mladša, i vsi izgledali tako, kako by byli rođeni v sportnoj odeždě. Trenerka, Sanja, se usměhnula: «Ne bojte se. Každy dělaje svojim tempom.»
Razgrěvanje trajalo deset minut i bylo uže trudnějše neželi vse, čto Nenad dělal v poslědnjih pet lětah. Potom prišli krugi: skoky, čučanja, otžimanja, girja i běg okolo zala. Tri kruga. Po prvom krugu Nenad viděl zvězdy. Po drugom on legl na pod. Sanja prišla k njemu: «Pij vodu. Dělaj polovicu. Važno jest ne prestati.» On ne prestal.
Na koncu vsi aplaudirali jemu, i on se čutil gord kako olimpijsky pobědnik.
Poslědstvija prišli na drugy den. Kogda on se probudil, on ne mogl vstati. Bolělo vse: nogy, ruky, plěča, daže mišicy, o ktoryh on ne znal, že jih imaje. Iti dolu po stupnjah bylo kako avantura. Kogda on sěl na zahod, on ne mogl vstati bez pomoći ruk. Dva dnja on skoro ne mogl rabotati, zato že ne mogl dvignuti ruky do klaviatury.
Igor se smějal: «To jest normalno. Za tydenj bude lěpše. Prijdi v srědu.»
I Nenad, k udivljenju samogo sebe, prišel v srědu. I v subotu. Sejčas, po trěh měsecah, on trenira dva raza v tydenj. On shudnul šest kilogramov i spi kako děte. Ale kogda Sanja govori «za počinajučih», on jej uže ne věri.