Ja jesm Milena, farmaceutka v aptekě v centru Podgorice. Moja smena počinaje v 7:30, ale ljudi čekajut pred dverami uže v 7:15. Tu jest moje obyčno jutro.
7:30. Prvy klient jest vsegda gospodin Radović, 82 lět. On prihodi každy ponedělok s receptom za lěkarstva za tlak i za srdce. My govorimo o vrěmenu i o jego vnučkě v Kanadě. Ja znaju, že on prihodi ne tolko za lěkarstva — on živje sam, i ja jesm často jedina osoba, s ktoroju on govori cělo jutro.
8:10. Mlada mama s bebom, ktory imaje temperaturu. Ona jest umorjena i izplašena. Ja pytaju, koliko měsecev jest bebě, koliko on važi i kako dolgo traje temperatura. Ja jej daju sirop protiv temperatury i točno objasnjaju dozu po težini děteta. «Ako temperatura bude trajati bolje neželi tri dnja, ili ako beba ne pije, idite srazu k lěkaru.»
8:45. Turist iz Germanije s opeklinami od sunca — v novembru! On byl na moru cely vikend i ne vzel krema. Ja jemu daju gel s aloe i skazuju, že sunce v Črnoj Gorě jest silno i v jesen.
9:20. Težky moment. Mužčina hoče antibiotiky bez recepta. «Ja vsegda beru to, kogda imaju kašelj.» Ja jemu objasnjaju, že bez recepta to ne jest možno, i že antibiotiky ne pomogajut protiv virusov. On jest zly i govori, že v drugoj aptekě jemu dadut. Ja ostaju spokojna. To jest čast mojej raboty, ktoru ja ne ljublju, ale ona jest važna.
10:00. Kratka pauza. Kava v zadnjej sobě, medžu kutijami lěkarstv.
10:15. Studentka pytaje o tabletkah za spanje pred ispitom. My govorimo o večernjej rutině, o čaju iz melise i o tom, že telefon v posteli ne pomogaje. Ona se směje: «Vy govorite kako moja mama.»
V obed ja jesm umorjena, ale zadovoljna. Ljudi dumajut, že farmaceut prosto prodaje kutijice. Ale jedno moje jutro jest měšanica lěkara, psihologa, učitelja i prijatelja.