Uže tri lěta Daryna iz Kyjeva puščala sebe dolge vlasy. Oni byli do pojasa, gusty i temny, i ona byla na nih gorda. Ale v avgustu bylo strašno žarko, i ona rěšila: «Malo kratše. Do lopatok, ne vyše.»
Jej stalna frizerka, pani Oksana, byla na odpusku, zato Daryna zapisala se v novy salon blizko raboty. Salon izgledal moderno: betonne stěny, rastenja, kava iz avtomata. Mlady frizer s tatuažami, Maks, privital ju: «Čto dělajemo dnes?»
Daryna pokazala fotografiju na telefonu: vlasy do lopatok, s lehkymi slojami. «Tolko 15 centimetrov, ne bolje», ona skazala dva raza. Maks kivnul: «Razuměju. Ale znaješ, s tvojim licem bob by byl idealny. Ty by izgledala svěže.» Daryna se usměhnula vežlivo: «Možno slědujuči raz.»
Potom Maks počal striči i govoriti. On razkazal o svojem psu, o festivalu, na ktorom byl, i o tom, kako on hoče otvoriti svoj salon. Daryna, umorjena po rabotě, zakryla oči. Ona slyšala nožnicy — dolgo, mnogo, bystro.
Kogda ona otvorila oči, v zrcalu na nju gledala druga žena. Vlasy končili se pod ušami. Na podu ležala cela gora temnyh vlasov. «Čto…?» bylo vse, čto ona mogla skazati. Maks byl gord: «Vidiš? Bob! Svěže, ne?»
Daryna ne kričala. Ona zaplatila 900 grivenj, ne ostavila bakšiš i vyšla. Na ulicě ona zaplakala. Potom ona napisala v salon dolgo, ale spokojno pismo. Direktorka salona izvinila se, vratila pěnjeze i predložila bezplatnu masku za vlasy. «Maks jest talentovany, ale on ne vsegda slušaje», ona napisala.
Prošlo dva měseca. Kolegi i prijatelji govorijut, že kratke vlasy jej pristajut, i Daryna tajno sejčas se soglasaje. Ale ona vratila se k pani Oksaně. «Ty ne uvěriš», skazala Oksana, kogda uviděla ju. «Ja tebe tri lěta predlagala bob!»