Predmet: Colours — dožd, blato i najlěpši koncert v mojem životu
Draga Hana,
ja ješče sejčas ne mogu věriti, že ty ne byla s nami! Ja znaju, že ty musěla rabotati, ale ja ti moram vse razkazati.
Kako ty znaješ, my jehali v Ostravu na festival Colours v petok. Prognoza govorila: 30 % šanse dožda. Klara skazala: «To jest skoro ničto.» Zato my vzeli tolko sandaly, kratke hlače i jedin maly kišobran za troje. Velika greška.
Festival se dějaje v Dolnih Vitkovicah, v staroj železarnji. Ty by to ljubila: ogromne rđave peči, metalne mosty, cěvi, i medžu nimi sceny s světlami. Kogda se smračilo, to izgledalo kako film o budućnosti.
Glavny koncert, naša ljubima grupa iz Islandije, počal se v 22 časa. I točno v 22:05 nebo se otvorilo. To ne byl dožd — to byl vodopad. Za pet minut my byli mokri do kosti. Zemja pod nogami stala blatom. Někoji poběgli pod most, ale bolšina ljudij ostala.
I potom se stalo něčto čarovno. Pěvec skazal: «Ako vy ostanete, my takože ostanemo», i grupa igrala bolje neželi dva časa — o pol časa dolže neželi po programu. Vsi ljudi pod doždem pěli vkupě, světla se odražali v kapljah doždja, i Klara plakala — ne znaju, od doždja ili od emocij.
Moje sandaly sut uže v smetju. Jakub imal kašelj tri dnja. A ja imaju glas kako stara vrana, zato že ja kričala cely koncert.
Ale ja ne by zaměnila toj večer za ničto. Slědujuči god ty ideš s nami — i my vzmemo plašče, gumene boty i dosti kišobranov za vsih.
Objimaju,
Petra
P. S. Posylaju ti video. Zvuk jest užasny, ale atmosferu ty uslyšiš.