Jest 7:30 jutrom, januarska nedělja, brěg jezera Palić blizu Subotice. Mraz štiplje lica. Vse jedno okolo 20 ljudij v kapah, s dalekoglědami i termosami čaja tiho stoji pri vodě. Oni učestvujut v zimnom popisu ptic — godišnjoj akciji, ktora se dogaja po cěloj krajině.
Popis organizuje ornitologično družstvo, ale skoro vsu rabotu dělajut volonteri. Meždu nimi sut biologi, ale i pekar v penziji, studentka prava i rodina s dvěma malymi dětmi. Nikto ne dostaje pěnjez. Trěba tolko terpelivost i veliko želanje učiti se.
Marija, ktora koordinuje grupu uže 15 lět, razdělaje zony i daje formulary za brojenje. Každy tim musi zapisati vse vidy, ktore vidi, i približno čislo osobnikov. To ne jest lahko: kogda sotni ptic v isto vrěme vzlětajut, brojiti jih po jednoj jest nemožno. «My brojimo po deset i potom procěnjajemo», objasnjaje Marija.
Sobrane danne sut vrlo važne. Blagodareči takym popisam naučniki znajut, ktori vidy sut v opasnosti, ktorih jest vse vyše i kako klimatične izměny vlijajut na migraciju. Toj god, na primer, nabrojili menje divjih gusij neželi pred 10 lětami, ale vyše žeravov. Někoje ptice, ktore prvo odlětali na jug, sejčas ostajut zimovati v krajině, zato že zimy sut blažje.
Za Viktora, pekarja v penziji, popis jest mnogo veće neželi nauka. «40 lět ja vstajal v 4 časa, da by pekl hlěb», on govori. «A sejčas vstajam rano za to, i to jest dar.» Jego najljubši moment prihodi blizu poldnja, kogda sunce probije maglu i nebo se napolni krilami.
Po popisu vsi dělijut sendviči i govorut o tom, čto viděli. Děti uže želajut prijti v slědujučem godu.