V garaži rodinnogo doma v selu blizu Olomouca 30 lět stojalo ničto veliko, pokryto ceradoju. To byl motocikl Java iz 1968 goda, s ktorym děd Miroslava každy den jezdil na rabotu v zadrugu. Kogda děd umrl, nikto ne smějal se jego dotknuti.
Miroslav ima 28 lět, rabotaje kako programist v Pragě i nikogda ne popravljal ničto složnějše od velosipeda. Jego otec, Jaroslav, do penzije byl avtomehanik. Jedin den v vesnu, kogda oni pili čaj na terasě, Miroslav pytal: «Tato, a možemo li popraviti motocikl děda?» Otec molčal jednu minutu i potom se usmihnul.
Projekt trajal skoro dva goda. Miroslav prihodil v selo každy drugy vikend. Kogda oni snimili ceradu, okazalo se, že vse jest mnogo gorše, neželi myslili: motor byl zarđavjeny, kolesa razbity, i několiko dělov ne bylo. Otec razobral motor na stolu po kusam, objasnjajuči synu, za čto služi každy děl.
Najtežje bylo najdti originalne rezervne děly. Miroslav cěle noći iskal jih na forumah i na trgah za kolekcionerov. Jedin penzioner iz Tyneca prodal jemu pravu lampu i pri tom pověděl mnogo istorij o fabrikě, gde rabotal cěly život.
Ale za Miroslava najcěnnějše ne byl motocikl. V tyh časah v garaži, s rukami v mašinnom olju, otec pověděl jemu rěči, o ktoryh nikogda ne govoril: o svojem dětstvu, kaky byl děd, o težkyh godah, kogda rodina jedva imala pěnjez. Miroslav čuvstvoval, že prvy raz pravo poznaje svojego otca.
Minulo lěto motor se zapustil s tretjego pokusa. Jaroslav prvy projehal krug po selskoj ulicě, i jego oči byli vlažne. Potom on dal ključi synu.