Prvu cigaretu Roman zapalil v 16 lětah pred vratami školy, da by izgledal odrasly. V 36 lětah on kuril jednu kutiju na den. On probaval prestati četyri raza, i četyri raza vratil se k cigaretam: po večerji s drugami, iz-za stresa na rabotě, na svadbě.
Peti pokus byl drugy. Pričina ne byl lěkar, hot on uže mnogo lět ga varoval, ale jego 6-lětna dočka Alisa. Jedin den, kogda Roman ju bral iz vrtca, ona pytala: «Tato, vospitateljka skazala, že kurjenje ubivaje. Ty umreš?» Roman ne znal, čto odgovoriti. Togo večera on vyhodil kutiju v koš.
Toj raz on ne borol se sam. V zdravstvenom centru medsestra zapisala jego v program za ljudij, ktori želajut prestati kuriti. Každy tydenj on se susrětal s grupoju iz osmih ljudij v takoj samoj situaciji. Lěkar prepisal jemu lěk, da by lěgše prěžil žeđu v prve dni.
Prve tri tydnji byli strašne. Roman byl razdražljivy, spal loše i postojanno hotěl jesti. On pribavil 4 kilogramy. Da by ruky byli zaněty, on počal nositi v džepu gumenu loptičku. Na někoje vrěme on odkazal se od kavy, zato že kava i cigareta vsegda šli vkupě, i izměnil put na rabotu, da by ne prohodil mimo trafiky.
Ale on takože odkryl rěči, ktore davno zabyl. Hrana imala vkus. On vzhodil po stubah bez zadyhanja. Oděža i avtomobil uže ne smrděli na tabak. I za štědene pěnjeze — okolo 120 evro na měsec — on otvoril kasicu za rodinno putovanje.
Roman ne kuri uže dva goda. Ponekogda, v lětne večery, on ješče hoče cigaretu. Ale togda on spominaje Alisu i putovanje na more, ktore oni sdělali s pěnjezami iz kasice.