Oleg nikogda ne byl iz tyh otcev, ktori hodut na roditeljske sobranja. On rabotal v směnah v fabrikě v Katovicah i, kogda prihodil domov, hotěl tolko jesti večerju s dvěma dětmi i odpočivati. Školske rěči vsegda rěšala jego žena.
Vse se izměnilo minulu jesenj, kogda jego dočka Liza, 9 lět, počala žalovati se na bolj glavy v času urokov. Oleg pošel govoriti s razrednoju učiteljkoju i uznal, v čem jest problem: v klasu Lizy na tretjem etažu uže dvě zimy loše rabotalo grějanje, i děti sedeli na urokah v kurtkah. Několiko rodin se žalovalo, ale ničto se ne izměnilo.
Za několiko tydnjev škola izbirala novy roditeljsky sovět — organ, ktory vkupě s direkcijeju rěšaje mnogo pytanj školskogo života. Skoro bez razmyšljanja Oleg se kandidoval. Na jego iznenađenje, jego izbrali.
Prve zasědanja jego sovsěm zbunili. Govorili o budžetu, pravilnikah i kraticah, ktoryh on ne razuměl. Najprvo on se bojal otvoriti usta. Ale iskusna učiteljka objasnila jemu, kako vse funkcioniraje, i pomalo on počal učestvovati.
Jego prva bitka bylo grějanje. Oleg sobral podpisy 80 rodin, fotografoval termometr v klasu i napisal pismo v gradsky otděl obrazovanja. Za tri měseca prišli majstori i popravili radiatory. Někoji roditelji blagodarili jemu na ulicě.
Od togda Oleg razuměl, že jemu se dopada učestvovati. On predložil otvarjati školsky dvor večerom, da by děti iz kvarta mogli tam igrati, i sejčas organizuje izměnu učebnikov. Ale on musil poprositi v fabrikě, da by v vtorok ne rabotal v drugoj směně. «Žena se směje nado mnoju», priznaje Oleg. «Ona govori, že sejčas ja hodim na vse sobranja.»