Městna gazeta «Glas doliny» izhodi v malom gradu v Zagorju od 1952 goda. Desetlětja jej čitali vsi: v nej pisali o svadbah, praznikah, rezultatah městnogo futbolnogo kluba i žalobah žiteljev na puty. Ale pred trěmi godami gazeta skoro izčezla.
Pričiny byli take same kako vsude. Vse menje ljudij kupovalo papirnu gazetu, reklama odišla v internet, i věrni čitatelji byli vse starějši. V redakciji, gde někogda rabotali osm novinarov, ostali dva. Vlastnik objavil, že poslědnji nomer izide v decembru.
Togda Larisa, jedna iz dvoh novinarok, predložila riskantnu ideju: prepraviti gazetu v kooperativu jej samyh čitateljev. Každy člen plaća pet evro na měsec, dostaje gazetu domov i imaje pravo glasa na obćih sobranjah.
Mnogi myslili, že iz togo ničto ne bude. Ale za tolko dva měseca se zapisalo vyše 1 200 ljudij: penzioneri, učitelji, fermeri i ješče zemljaki, ktori davno živut v Němčiji ili Avstriji, ale hotěli znati, čto se dogaja v rodnom gradu. Několiko městnyh magazinov iz solidarnosti opet počalo davati reklamu.
Gazeta takože se izměnila. Sejčas ona imaje sajt i tydnjevny bilten po elektronnoj pošti, i školniki pišut svoju rubriku. Pred jednym godom «Glas» objavil istraživanje o nelegalnom smetišču blizu rěky, po ktorom gradska uprava musila dějati. To byl najčitany članok v cěloj istoriji gazety.
Budućnost ne jest garantovana: papir i dostavka ješče sut dragi. Ale Larisa gleda naprěd s optimizmom. «Grad bez gazety jest grad, ktory ne vě, čto se v nem dogaja», ona govori. «I naši čitatelji to razuměli.»