Pred jednym godom Nikola odišel z mesta kuhara v restoranu v Novom Sadu, da by ispolnil svoju mečtu — imati svoj biznes. Pěnjez za najem lokala on ne imal, zato kupil stary furgon i prepravil ga v kamion za hranu. On ga obojil v zeleno i nazval «Ložka na kolah».
Prve měsece byli kako poligon s prěpjatstvijami. Da by prodavati hranu na ulicě, trěbalo imati dozvoly ot grada, sanitarne dokumenty i osigurjenje. Cěla ta birokratija trajala skoro tri měseca. I Nikola v to vrěme plaćal kredit za furgon i ne zarabotal ni jednogo dinara.
Jego ideja byla prosta: domašnja hrana kako u babe, ale taka, ktoru je lahko jesti na putu. Pita s sirom, ćevapi v lepinji i v četvrtok vruća grahova juha v čašah. V prvy den, v industrialnoj zoně, on prodal tolko 11 porcij. Ljudi prohodili mimo, gledali na furgon i šli v svoju obyčnu menzu.
Da by ljudi uznali o nem, Nikola otvoril stranicu v socialnyh sětah i každo jutro pisal, gde bude stojati i kako jest menju. Takože on počal jezditi na jarmarky, koncerty i lětne festivaly. Pomalo pojavili se postojanni klienti. Rabotniki fabriky, ktori najprvo gledali s nedověrjem, sejčas každy den v obědnu pauzu stojat v vrstě.
Ne vse jest lěpo. Nikola rabotaje 14 časov na den, šest dnij v tydnju. V julu v furgonu bylo 45 stupnjev. Jedin raz, na putu na festival, motor se pokvaril, i on izgubil zarabotok cělogo vikenda.
Vse jedno, bilans jest pozitivny: investicija se vratila, i v vesnu on planuje najeti pomočnika. Slědujuča cělj? Drugy furgon. «Ale toj raz», on se směje, «s klimatizacijeju.»