Kasia iz Krakova stojala na Baščaršiji s kartoju v rukě i ne znala, kamo iti. Jej telefon se razrjadil. Na lavkě pri česmi sedil stary gospodin s kapoju i kafom.
— Izvinite, gospodine, govorite li vy anglijsky?
— Ne, dušo, ale ty govoriš něčto, čto ja razuměju. Ty jesi Polka? Ja byl v Varšavě v 1978 godu! Čto iščeš?
— Ja išču Zemaljsky muzej. Jest li to daleko?
— Daleko? Ničto ne jest daleko v Sarajevu. Ale pěšky to jest okolo tri kilometra. Ty moraš iti na zapad, po rěkě, cělo vrěme pravo.
— Mogu li ja iti po glavnoj ulici?
— Možeš, ale to jest dosadno. Slušaj. Najprvo ty ideš do Latinskogo mosta. Tam, na uglu, v 1914 godu ubili nadvojvodu Franca Ferdinanda. Znaješ tu istoriju? Potom ideš mimo Vijećnice. Ona jest žlta i črvena, kako tort. Ona gorěla v vojnu, i skoro vse knigy byli izgubljene. Sejčas ona jest obnovljena.
— A muzej?
— Ne spěši, dušo! Muzej ne uběži. Kogda ty prijdeš do velikogo žltogo hotela «Holiday», tam, kde v vojnu žili žurnalisti, muzej jest blizko, na drugoj strani ulice. Velika stara zgrada s parkom.
— Jest li tramvaj?
— Jest, trojka. Ide odtud, od Baščaršije, každyh deset minut. Ale iz tramvaja ty ne vidiš ničego. Ty jesi mlada. Hodi!
— Hvala vam. A jest li muzej otvoreny dnes?
— V ponedělok jest zakryty. Dnes jest… čekaj… vtorok. Imaješ srěću.
Kasia pošla pěšky. Ona viděla most, Vijećnicu i hotel, točno kako stary gospodin opisal. V muzeju ona provela tri časa. Kogda ona večerom vračala se tramvajem, ona viděla starogo gospodina na toj samoj lavkě. On jej mahnul rukoju, kako starej prijateljkě.