Kogda Adam prišel v Varšavu na magistersky studij, on byl v šoku: soba v obćem stanu stoila vyše 600 evro na měsec. S jego stipendijeju to bylo nemožno. Togda kolegynja pověděla jemu o programu, ktory poznaje studentov s osamljenymi starymi ljudmi. Student ne plaća za stan, ale v zaměnu pravi kompaniju i pomaga v domu.
Tako on poznal gospođu Zofiju — vdovu 83 lět, ktora živela sama v velikom stanu v starom centru. Prvy susrět byl trohu čudny. Ona zadala jemu vyše pytanj neželi sledovatelj: kuri li on, imaje li děvojku, umě li kuhati. «Kuhati vy se naučite», ona zaključila.
Pravila byli prosti: skoro každy večer vraćati se domov do 23, tri raza v tydnju jesti večerju vkupě i pomagati s kupovanjem. Gostij na noć ne privoditi. Najprvo to Adamu se zdalo prestrogo, i on tužil po svobodě. Krome togo, gospođa Zofija gledala televiziju na polnoj glasnosti.
Ale pomalo život vkupě stal ničto veće. Ona naučila jego kuhati pravy žurek i pověděla jemu istorije o povojennom dětstvu, ktoryh ne jest v nijednoj knigě. On postavil jej na telefon aplikaciju i naučil ju zvoniti po videu vnučkě v Kanadu. V nedělju oni vkupě gledali futbol: ona navija za Legiju, on — za Lěh, i prepirali se kako stari prijatelji.
Jedin raz v zimu gospođa Zofija pala v kupalnji. Adam slyšal šum, pozval hitnu pomoć i provel s njeju cělu noć v bolnici. «Ako by ja byla sama…» ona govori i ne končaje rěčenje.
Studij skončil se pred jednym godom, ale Adam ješče živje tam. Sejčas on plaća čast računov za stan i govori, že ne mysli odhoditi.