Kogda mama odišla v dom za starih ljudij, jedin god po smrti otca, tri odrasle děti rodiny Novak musili počati rabotu, ktoru dolgo odkladali: izprazniti rodinny dom v Mariboru. Roditelji živeli tam 52 lěta, i v každom kutu byla polovina stolětja spomenov.
Najstarša, Jelena, sdělala plan: tri vikendy v oktobru. Andrej prišel iz Beča, i najmlađa, Sonja, iz Londona. V prvo jutro, pred plnymi šafami, nikto ne znal, odkud počati.
Skoro počali konflikty. Andrej hotěl vyhoditi skoro vse, a Sonja, ktora 10 lět živela v inozemstvu, hotěla vse sohraniti. Oni se prepirali o servis, ktory nikto ne koristil, o stěnny časovnik děda i, najvyše, o pisma. V kartonu od čevlj oni našli sotni pisem, ktore roditelji pisali jedin drugomu, kogda otec služil v armiji v Makedoniji. Čitati ili ne? Na konec oni rěšili pročitati tolko jedno, vkupě, v kuhinji. Vsi tri v isto vrěme plakali i se smějali.
Da by se ne svađali vyše, Jelena predložila sistem: každy po redu izbiraje jednu rěč, kako v dětstvu, kogda oni dělili bonbony. Čto nikto ne hotěl, oni davali v dobrotvorny magazin ili prodavali na blošinom trgu. Knigy odnesli v gradsku biblioteku.
V poslědnju nedělju, kogda dom byl skoro prazny, oni jeli picu, sedeči na podu v gostinnoj, kako v dětstvu, kogda roditelji hodili v goste. Oni govorili o rěčah, o ktoryh nikogda prvo ne govorili. «Ja myslil, že se posvađamo navsegda», govori Andrej. «A okazalo se, že my ne byli tako blizki od dětstva.»
Sonja odnesla v London stěnny časovnik. Pisma sejčas hrani Jelena. Oni budut jih čitati vkupě, pomalo.