V maloj računovodstvenoj firmě v Zagrebu, gde rabotaje Roman, jest 12 rabotnikov i tisuće papirov. Mnogo lět rabota byla prověrjati računy, odgovarjati klientam na jedne i te same pytanja i pisati porezne deklaracije. Zato, kogda v septembru šefica objavila, že oni počnut koristiti pomočnika s umětnym intelektom, reakcije byli vsakake.
Najiskusnějša rabotnica, gospođa Tamara, byla zabrinuta. «Ako mašina bude dělati moju rabotu, za čto ja budu potrěbna?» ona pytala na sobranju. Mladi rabotniki, naprotiv, byli oduševjeni. Šefica probovala uspokojiti vsih: pomočnik nikogo ne zaměni, on tolko vozme na sebe najmonotonnějše zadači.
Prve tydnji ne byli bez problemov. Pomočnik dobro skraćal dolge pisma, ale ponekogda samouvěrjeno izmyslil čisla. Jedin raz on napisal klientu, že on dostane nazad danok, a v realnosti klient musil doplatiti. Na srěču, Roman prověril pismo pred poslanjem. Od togda v firmě jest strogo pravilo: ničto ne ide klientu, dokolě človek ne prověri.
S vrěmenem rabotniki naučili se koristiti pomočnika lěpše. Sejčas on sortiraje računy, gotovi nacrty odgovorov i iska informacije v zakonah, ktore postojanno se měnjajut. Roman izračunal, že to jemu štědi okolo šest časov v tydnju.
I gospođa Tamara, ktora najvyše sumněvala se, okazala se najlěpšim korisnikom. Ona znaje klientov 20 lět, zato točno vě, čto pytati, i hned vidi, kogda mašina se myli. «Mašina znaje mnogo», ona govori. «Ale ona ne znaje, že gospodin Horvat vsegda prinese dokumenty v poslědnji den i trěba jemu zvoniti dvaždy.»
Štědeno vrěme rabotniki sejčas tratijut na osobny kontakt s klientami, i to jest, po slovam šeficy, najvažnějše.