Minulu zimu Irena i jej muž Dušan rěšili sdělati eksperiment v svojem stanu v Ljubljani: cěly měsec proizvoditi kako možno menje smetja. Ideja prišla po dokumentalnom filmu o plastiku v okeanu. «Každy den my vynosili dvě plne torby smetja», spominaje Irena. «Nam bylo sramno.»
Prvy tydenj byl najtežši. V supermarketu skoro vse bylo zavito v plastik: ovoće, syr, ješče ogurcy. Oni musili měnjati svoje navyky. Suprugi počali hoditi na trg so svojimi platnenymi torbami i stekljanymi banjkami. Prodavačka mesa najprvo gledala na nih s nedověrjem, ale uže za tydenj ona odkladala za nih najlěpši kus goveđiny.
Krome togo, oni našli magazin, gde krupy, testeniny i ješče prašok za pranje prodajut na vagu. Dušan naučil se dělati jogurt doma, i Irena zaměnila gel za tuš obyčnym kuskom mila. Ostatky ovoća i ovoćev oni nosili v kompostnik, ktory dělili so sosědami v dvoru.
Ne vse se udalo. Jedin raz, po dolgom radnom dnju, oni zakazali jedlo s dostavkoju, i ono prišlo v četyrěh plastičnyh kutijah. «My se čuvstvovali strašno», směje se Dušan. Takože někoje ekologične produkty, osobno srědstva za čiščenje, byli dražje od obyčnyh.
Ale na koncu měseca rezultat jih iznenadil. Vse smetje, ktoro ne bylo možno reciklovati, vlězlo v jednu banjku od marmelady. I oni potratili menje pěnjez, neželi očekyvali, zato že kupovali tolko potrěbno i skoro ne vyhadzali jedla.
Dnes oni ne sut idealni, ale mnogo novyh navykov ostalo. «Ne jest važno vse dělati pravilno», govori Irena. «Važno jest každy den dělati trohu lěpše.»