Guča jest malo selo v zapadnoj Srbiji s okolo 2 000 žiteljami. 51 tydenj v godu tam jest tiho: krave, šljive, crkva, jedna kafana na trgu. Ale jedin tydenj v avgustu Guča staje centr světa — za nekoliko dnij tam prijde do 300 000 ljudij. To jest Dragačevski sabor trubača, najvekši festival trubačev na světu, ktory se dogaja od 1961 goda.
Vuk, 19 lět, student iz Kragujevca, prijehal prvy raz. Jego děd, ktory byl v Guči 40 raz, mu skazal: «Ne pytaj, kde spati. Ne pytaj, kogda konec. Tolko slušaj.»
Od pjati jutrom do pjati jutrom drugogo dnja, ulice sut polne muzyky. Orkestri — od pet do dvanadset muzičarov s trubami, tubami i bubnjami — igrajut ne na sceni, ale meždu stolami v kafanah i šatorah. Ljudi plaćajut jim, kako tradicija velit: lepijut novčanice na čelo trubača, kogda on igraje. Někoji trubači imajut na licu 50 novčanic.
Vuk byl šokiran glasnostju. Dvadset orkestrov igraje naraz, každy drugu pesnju, v rastojanju 10 metrov. «To ne jest koncert», on skazal drugu. «To jest muzikalny potres.» Ale po pol časa on tancoval kolo s neznanymi ljudmi — Japoncami, Němcami, Francuzami — ktori ne znali ni jedno slovo srbskogo, ale znali korake.
Hrana jest čast festivala. Na každom uglu pečut celye prasice i jaganjce na ražnju. Vuk jel kupus s mesom iz glinenogo lonca, ktory se kuhal 12 časov, i pil domašnju rakiju iz šljiv, ktoru jemu dal starši gospodin «za zdravje mladogo čelověka». Poslědnje bylo greška — ale to jest druga storija.
Najvažnějši moment festivala jest takmičenje. Orkestri iz cěle Srbije i inostranstva igrajut pred žirijem, i najlučši trubač dostaje titul «Prva truba». Pobědnik toj godine byl 17-lětny mladić iz juga Srbije, sin i vnuk trubačev. Kogda on igral solo, cěly stadion molčal — 15 000 ljudij — i potom kričal.
Ne vsim se festival dopada. Někoji žitelji sela kažut, že jest preglasno, prepijano i previše smetij. Ekologi kritizujut tisuće plastičnyh čaš. Selo poslědnjih lět organizuje bolje kontejnerov i «zelene» volontere.
V nedělju večerom Vuk sěděl na trgu, ustaly, gluh na jedno uho, s 5 evro v džepu i s srcem polnym muzyky. Děd zvonil: «Nu? Kako bylo?» Vuk dolgo molčal. «Dědo… ja dojdu i slědujuči god.» Děd se nasmějal: «Tako počinaje. Ja govoril to v 1975.»