Milena, 34 lět, učiteljka anglijskogo jezyka v osnovnoj školě v Nikšiću, imaje diabetes tipa 1 od 12 lět. Jej telo ne proizvodi insulin, i ona musi každy den kontrolovati šekr v krvi i davati sebe insulin. Za nju to jest normalno — kako myti zuby. Ale za jej učenikov, kogda oni to vidijut prvy raz, to jest velika věc.
Na rukě Milena nosi maly senzor, kako okrugly plastičny gumb. On měri šekr každe pet minut i pokazyvaje vrědnost na telefonu. Na pojasu ona nosi insulinsku pumpu, ktora daje insulin čerez tanku cěvku pod kožeju. Kogda šekr padaje presilno, telefon piska.
V septembru, v novom 5. razredu, telefon zapiskal sred uroka. Milena se izvinila, pogledala na ekran — šekr 3,4, nizko — i vzela iz torby sok i dva bonbona. Děti gledali s otvorenymi ustami. «Profesorice, vy jedete na času? To jest zabranjeno!» kričal Luka.
Milena rěšila: lěpše objasniti neželi skryvati. Na slědujučem času ona sdělala lekciju — na anglijskom, kako vsegda, ale o diabetesu. «My body doesn't make insulin…» — i potom s prevodom. Ona pokazala senzor i pumpu. Ona objasnila razliku meždu diabetesom tipa 1 i 2. I najvažnějše: kako prepoznati, kogda jej jest zlo.
«Ako ja počnem govoriti čudno, ako se znojim i trěsem, ako ne odgovarjam — to jest hipoglikemija. Nizky šekr. V mojej torbě, v prednjem džepu, jest sok. Dajte mi jego. I zovite gospođu Radović iz sosědnjogo klasa.»
Děti imali mnogo pytanj. «Bolit li igla?» «Možete li jesti torty?» (Da, s insulinom.) «Umrete li?» (Ne, ako pazim.) Jedna děvočka, Ana, skazala tiho, že jej dědo takože imaje diabetes, ale «drugy tip».
V novembru se to dogodilo. Na izletu v nacionalny park Milena hodila s klasom dva časa, i šekr pal brzo. Ona počala govoriti zbunjeno. Luka — tot samy Luka — prvy zametil. On kričal: «Sok! V prednjem džepu!» Ana otvorila torbu. Za pet minut Milena byla v porjadku.
Direktor školy pozval Milenu i predložil, da lekcija o diabetesu bude v vsih klasah. Takože škola kupila glukagon — lěk za těžku hipoglikemiju — i učitelji imali kurs prve pomoći.
«Ja dolgo skryvala diabetes, zato že ne hotěla byti «bolna učiteljka»», govori Milena. «Ale děti mi pokazali, že pravda jest bezpečnějša. I Luka — on sejčas hoče byti lěkar.»