Každy drugy petok, v stanu Jana i Petry v Pardubicah, na stolu ne stoji televizor, ale kutije: «Catan», «Karkassonne», «Bilet na vlak». Večer društvenyh igr počal pred pet lětami, kogda Jan, učitelj fiziky, kupil jednu igru za rođendan syna. Syn igral dva raza. Jan i jego prijatelji igrali ju cělu zimu.
Sejčas grupa imaje osem postojanyh igračev, v vozrastě od 26 do 61 lět. Jest Martina, medsestra, ktora vsegda vyigraje strategične igry. Jest Karel, penzionirany inžener, ktory čita pravila 40 minut pred igroju — i potom objasnjaje jih ješče 20. Jest mlada para, Ondra i Bara, ktori se srěli imenno za tym stolom.
Pravila večera sut prosta. Každy prinese něčto za jesti ili piti. Telefony ležat v kutiji pri vhodu — «zona bez ekranov». Novu igru izbiraje ta osoba, ktora prošly raz izgubila. I najvažnějše pravilo: «Ne jest igra bez smiha.»
Čemu ljudi, ktori imajut serialy i internet, igrajut s kartami i kockami? Petra, psihologinja, imaje teoriju. «Društvena igra jest razgovor s pravilami. Ty sědiš licem v lice s ljudmi, gledaš jim v oči, smějaš se, sporiš. V internetu ty to ne imaš.» Takože, igry učat strategiju, planovanje, i — kako govori Karel — «kako izgubiti s dostojanstvom».
Ne vsegda jest dostojanstvo. Jednogo večera, v «Catanu», Martina i Karel se svadili o jednu ovcu tako, že Karel ušel domov v 22:00. Na drugy den on poslal Martině poruku: «Ty jesi imala pravo. Ale ja ne prodam ti ovcu nikogda.» Grupa se smějala tydnjami.
Najlěpše momenty sut kooperativne igry, gde vsi igrajut vkupě protiv igry. V «Pandemiji» igrači sut lěkari, ktori musut zaustaviti četyri bolesti po světu. Kogda oni vyigrali v 1:00 noćju, Ondra kričal tako, že susěd stukal v stěnu.
Prošlogo goda grupa sama izmyslila igru — «Pardubicky medenjak», o sostjazanju pekarij za najlěpši tradicionalny medovy kolač. Jan nacrtal kartu, Bara sdělala karty, Karel pisal pravila — 12 stranic. Oni igrali ju na festivalu igr v Pardubicah, i 50 ljudij hotělo kupiti.
«Ja dumal, že kupuju igru», smějet se Jan. «Ale ja kupil grupu prijateljev.»