Na uglu ulic Ševčenka i Mira v Černigovu, pod zelenoju markizoju, stoji mala pekarnja «U Hanny». 40 lět, každo jutro v 4:00, Hanna Kovalenko, sejčas 71 god, i jej muž Petro, 74, palili peč i mesili těsto. V 7:00 pred dverami uže stojal red: děti pred školoju, rabotniki pred smenoju, starše gospože s torbami.
V septembru na dverah pojavila se kartka, napisana rukoju: «Dragi susědi. Po 40 lětah my zakryvamo. Hvala za vse. Hanna i Petro.» Kvartal byl v šoku.
Razlogi byli mnogi. Petro imaje problemy s hrbtom i ne može ješče nositi měšky muky po 50 kilogramov. Cěny elektriky i muky rasli za dva lěta na 60 procentov. V 500 metrah otkryl se veliky supermarket s «svežim» hlěbom za polovicu cěny — zamrznutym i dopečenym na městě. I jih syn, ktory živje v Kyjivě, ne hoče prodolžiti. «On jest programer», govori Hanna. «On ne vstavaje v 4:00 ni za kakoj hlěb.»
Poslědnji tydenj byl kako dolgo proščanje. Ljudi prihodili ne tolko kupiti, ale govoriti. Učitelj Andrij prinesl fotografiju svojej klasy iz 1989 goda — vse děti s bubličkami iz pekarnje. Mlada žena, Olena, plakala: «Vy pekli tortu za moju svadbu. I za krstiny mojego syna.» Jedin starši gospodin stojal dolgo pred vitrinoju i potom kupil 10 hlěbov «za zamrzivač — za pamjat».
Susědi organizovali proščalny večer na ulici. Prišlo 200 ljudij. Nekto prinesl gitaru. Děti narisovali pekarnju na velikom plakatu i napisali: «Hvala za 40 lět jutra.» Gradonačelnik dal Hanně i Petru diplom «počestnyh graždan kvartala». Hanna, ktora 40 lět ne imala odpuska, skazala: «Ja ne znala, že my jesmo tako važni. Mi tolko pekli hlěb.»
Čto bude s lokalom? Mlady par iz kvartala, Marta i Ivan, oba kuhari, hočut ga najmiti i otkryti malu pekarnju s kafićem. Petro jim obećal, že bude prihoditi dva raza v tydnju i pokazati recepte — «ale ne v 4:00 jutrom».
V poslědnju subotu Hanna i Petro zakryli dveri v 13:00. Hanna dala ključ Marti. Potom oni šli domov, ruka v ruku, i Petro skazal: «Zavtra my spimo do 8:00.» Hanna se nasmějala: «Ty se probudiš v 4:00. Kako vsegda.» I tak i bylo.