Joanna, 33 lět, živje v Tarnovu i rabotaje v Krakovu kako HR-specialistka. Každy den ona jede regionalnym vlakom: 80 kilometrov, 1 čas i 15 minut v jedin smer. Pet dnij v tydnju, uže šest lět. Ona izračunala: to jest bolje neželi 3 000 časov vo vlakah — 125 dnij žitja.
Čemu ne preseliti se v Krakov? «Stan v Krakovu stoji dvojno», ona objasnjuje. «V Tarnovu ja imam dom s vrtom, moji roditelji sut 10 minut daleko, i moj syn hodi v školu, ktoru ljubi. Vlak jest cěna za to.»
Jej den počinaje v 5:40. V 6:27 vlak odhodi s tarnovskoj stanice. Ona imaje měsečny bilet za 280 zlotyh — menje neželi benzin i parkovanje v Krakovu. Vo vlakah ona imaje svoje «ritual»: prvy pol časa ona spi (s alarmom na telefonu), potom čita, a poslědnje 20 minut odgovarja na e-pisma.
V vlaku jest cěla «semja» ljudij, ktori jezdijut každy den v isto vrěme. Pan Henryk, 61 god, inžener, ktory jezdi 30 lět i znaje vsih konduktorov po imenu. Studentka Ola, ktora uči se za ispity. Dvě medsestry, ktore pletejut v vlaku šali. Oni čuvajut jedin drugomu město, delijut se kavoju i zvonijut, kogda někto ne prijde.
Ale ne vse jest romantično. Zimoj vlaky imajut zakašnjenja — někogda pol časa, někogda čas. Jedin raz v decembru vlak stojal tri časa v polju, zato že drevo palo na liniju. Grějanje ne rabotalo. «My sěděli v kurtkah i šapkah, i pan Henryk dal vsim čaj iz svojego termosa», smějet se Joanna. Ale toj den ona prišla na rabotu v 11:00 — i ne vsi šefy razumějut.
Lětom vlaky sut prepolne, i klimatizacija ne vsegda rabotaje. V petok večerom, kogda vsi jedut domov, často ne jest města za sěděnje. Joanna stoji čas v koridoru s laptopom v ruksaku.
Po pandemiji ona dogovorila se s firmoju: dva dnja v tydnju ona rabotaje iz doma. To izměnilo vse. «Tri dnja vlakom — to jest v porjadku. Pet — to bylo preveč.»
Ona ne žaluje. «Vlak jest moj čas meždu domom i rabotoju», ona govori. «V avtomobilu ja by stojala v probkah i kričala na drugyh vodičev. Tu ja pročitala 200 knig za šest lět. I imam prijateljev, ktorih by nikogda ne srěla.»