Pula, 3. marta
Draga Sanja,
pišem ti iz budućnosti. Tebe jest 20 lět, ty studiraš ekonomiju v Zagrebu i dumaješ, že vse znaješ. Mene jest 40. Ja ne znaju vse — ale znaju něčto, čto ti ne znaješ.
Prvo: ne boj se tako mnogo. Ty sejčas imaš strah od vsego: od ispitov, od mněnja drugih, od toga, že ne budeš «uspěšna». Ja ti mogu skazati: polovica tvojih strahov se nikogda ne dogodi. A to, čto se dogodi, ty prežiješ. Ty jesi silnějša, neželi misliš.
Drugo: tvoja diploma ne jest tvoj život. Ty budeš rabotati v banke sedem lět, i budeš nesrěćna. V 31 lětah ty se odpustiš i otkryješ malu pekarnju v Puli — ono, o čem sanjaš tajno sejčas, kogda pečeš kolače za cimericu. Vsi ti budut govoriti, že to jest luđost. Oni ne budut imati pravo.
Tretje: ne gubi vrěme na ljudi, ktori te ne poštujut. Ty znaješ, o kom govorim. Tomislav. On ne jest «složeny» — on jest grub. Ostavi jego ranše neželi ja. Ja to sdělala po trěh lětah. Ty možeš po trěh měsecah.
Četvrto: zvoni baki častěje. Ona ne bude živeti večno. Pytaj ju o recepte, o vojnu, o tom, kako ona srěla děda. Zapiši vse. Ja zapisala tolko polovicu, i sejčas pytam se o drugoj polovici každy den.
Peto: pazi na tělo. Ty sejčas spiš pet časov, piješ kavu namesto obeda i misliš, že to jest normalno. Ne jest. V 35 lětah tvoja hrbtenica ti to napomne. Hodi plavati — ty to ljubiš, ale vsegda «ne imaš vrěmeni».
Šesto: putuj. Ne na velike trge — v male sela, kde nikto ne govori anglijsky. Najlěpši momenty tvojego žitja budut v takovyh mestah.
I na koncu: ty budeš dělati mnogo grešek. Dobro. Greške su učitelji, ne sud. Ja ne bih promenila ni jednu, zato že bez nih ja ne bych byla ja.
Tvoj život v 40 lětah ne jest idealny. Pekarnja imaje dolgy, moj sin jest v pubertetu, i ja imam sive volosy. Ale ja jesm srěćna — po-pravdě srěćna, ne «na papiru». I to jest najvažnějše, čto ti hoču skazati: srěća ne jest cilj. Ona jest put.
S ljubovju i ne bez smiha,
Sanja (40)