V hospodě «U Lipy» v selu Hluboka pri Českyh Budějovicah stoji v kutu pri peči veliky drěveny stol. Na njem visi mala metalna tablica: «Štamgasti». To jest stol za postojanyh gostej — ljudi, ktori prihodijut každy den ili každy tydenj, vsegda v isto vrěme, i sědijut vsegda na istom městě. Nikto drugy ne sěde tam, i kogda jest hospoda polna.
Každy četvrtok v 18:00 za stolom sut šest mužčin i, od nedavna, jedna žena. Najstarši jest děd Josef, 84 lět, ktory prihodi 60 lět. On byl tu, kogda hospodu vel otec sejčasnogo vlastnika. Pri nem sědijut: Karel, penzionirany lokomotivni vodič; Milan, mesar; Pavel, učitelj; dva brata, fermeri; i od prošlogo goda — Lenka, 45 lět, veterinarka, ktora se preselila v selo.
Vlastnik, Honza, prinosi pivo, ne pytajuči. Každy imaje svoj kufel s imenom, ktory visi na stěně. Na stole jest stara kniga, v ktoroj štamgasti 40 lět zapisyvajut važne sobytja sela: rođenja, smrti, poplavy, kogda nova cesta byla gotova, kogda selo vyigralo turnir v nogometu.
O čem oni govorijut? O vsem. O vrěmenu i žetvě. O politiki — glasno, ale bez nenavisti. O dětah i vnukah. Oni igrajut karty, «mariaš», i diskutujut o pravilah, ktore znajut 50 lět. Kogda někto jest bolny, štamgasti znajut prvi i organizujut pomoć.
Kogda Lenka prvy raz sěla za stol, nastala tišina. Žena za stolom štamgastov? Děd Josef pogledal na nju dolgo. Ona skazala: «Ja pomogla vašej kravě rodit teljata v 3:00 noćju. Mislim, že mogu piti pivo s vami.» Josef se nasmějal i kazal Honzě prinesti jej pivo. Za tydenj na stěně visěl kufel s imenom «Lenka».
V mnogyh selah takove hospody se zakryvajut. Mladi idut v gradove, ljudi pijut doma pred televizorom. Honza govori, že bez štamgastov on by zakryl uže davno. «Oni ne plaćajut mnogo. Ale oni sut srdce hospody. I sela.»
Děd Josef rěkl, že ne znaje, koliko ješče bude prihoditi. «Ale kogda ja ne pridu, moje město ostane prazdno jedin měsec. Takova jest tradicija.» Lenka gleda na nego i se usměhaje: «Ty prijdeš ješče desět lět, Josefe. Kako veterinarka ja znaju takyh starcev.»