Každu subotu v 8 časov jutrom Nina, 34-lětna buhgalterka iz Maribora, jede velosipedom na kraj grada. Tam, za industrijskoju zonoju, nahodi se azil za životnyh. Ona rabotaje tam kako volonterka uže tri lěta.
Vse počalo se, kogda jej stary pes, Reks, umrl. «Ja ne mogla srazu vzeti novogo psa. Bolělo mne zanadto», ona razkazuje. «Ale ja tugovala po zvukah, po šetanjah, po tom, že někto se raduje, kogda ja prihodim domov.» Prijateljka jej preporučila azil.
V azilu živut okolo šestdeset psov i sto mačok. Bolšina byla najdena na ulicah, někoje byli ostavljene pri dverah v kutiji, a někoje prišli od ljudij, ktori se preselili ili ne mogli platiti veterinara.
Rabota ne jest romantična. Najprvo trěba čistiti kletky, měnjati vodu i davati hranu. Potom Nina bere psov na dolge šetanja po lěsu. «Ti psi imajut energiju za troje. Po trěh šetanjah ja jesm umorjena kako po maratonu.» Popoldne ona pomagaje pri socializaciji: ona sedi s plašlivymi mačkami, da one se navyknut na ljudi.
Najtrudnějši sut momenty, kogda životno ne preživaje. Ale jest i srěćne dni. Prošlogo měseca stary pes Bruno, ktory čekal v azilu dva lěta, konečno dostal novy dom. Bruno byl slěpy na jedno oko, i nikto ne hotěl jego. Potom prišla starša para, ktora skazala: «My jesmo stari, on jest stary. My jesmo dobra kombinacija.»
Nina ješče ne vzela psa sama. Ona se směje: «Ja imaju šestdeset psov. Každu subotu.» Ale v poslědnje vrěme ona često govori o maloj črnoj psičkě Luni, ktora vsegda čekaje na nju pri vratah. Kolegi iz azila uže dělajut stavky, kogda Luna pojde s njeju domov.