Lucasu jest 29 lět, i v Brazilii on rabotal pet lět kako grafičny dizajner. Kogda jego žena, Čehinja Petra, dostala rabotu na univerzitetu v Brně, oni rěšili preseliti se. Lucas učil se češsky jezyk uže god, ale on ješče ne byl uvěren v sebe.
Po trěh měsecah iskanja i desetkah poslanyh životopisov on konečno dostal pozvanje na intervju v maloj reklamnoj agenciji. Noć pred tym on ne mogl spati. On prigotovil portfolio s najlěpšimi projektami, napisal sebe odgovory na tipične pytanja i ponavljal jih pred zrcalom. Petra slušala i popravljala jego gramatiku.
Agencija se nahodila v staroj fabrikě, ktoru preměnili na moderne kancelarije. Lucasa privitali direktorka, gospođa Novakova, i mlady art-direktor Jakub. Najprvo oni pytali jego o opyt. Lucas pokazal kampanju za brazilsku firmu sokov, ktora dostala nagradu. Jakub byl vidno zainteresovany. Potom prišlo pytanje, ktorogo Lucas se bojal: «Kako vy budete komunicirati s klientami, ktori govorijut tolko češsky?»
Lucas gluboko vdohnul. «Moj češsky ješče ne jest idealny», on priznal. «Ale ja se uču každy den, i za god ja budu govoriti mnogo lěpše. I v dizajnu najvažnějše jest razuměti, čto klient hoče. To ja uměju.»
Gospođa Novakova se usměhnula. Ona objasnila, že agencija imaje mnogo klientov iz zagranice, i že jego anglijsky i portugalsky by byli velika prednost.
Na koncu oni dali jemu malu testovu zadaču: za tri dnja napraviti logo za vymyšljenu kavarnju. Lucas rabotal na njem dva večera.
Za tydenj zazvonil telefon. «Gospodine Lucas, my byhom hotěli vam ponuditi město.» Lucas skoro upustil telefon. Toj večer on i Petra išli na večerju, i on poprobal naručiti vse po češsky, bez jedinoj greški.