Šestnadsetlětny Danylo iz Lvova musěl dlja školy dělati 40 časov volonterskoj raboty. Jego prijatelji izbrali rabotu v parku ili v zooparku. Danylo izbral dom za starših ljudi, zato že jego baba živje daleko v selu i on tuguje po njej.
Prvu subotu on byl nervozny. Direktorka, gospođa Olena, pokazala jemu dom: jedalnju, sad, sobe. Jego zadača byla prosta: pomagati pri obedu, guljati s ljudmi v sadu i prosto govoriti s nimi.
Najprvo Danylo ne znal, čto govoriti. Ale potom on poznal pana Ivana, starogo mužčinu v invalidnom vozičku. Pan Ivan byl kogdaj inžener i postrojil mosty po vsej Ukrajině. On pokazal Danylu stare fotografije i razkazal o každom mostu.
Pani Marta, 91 lět, ljubila šahy. Ona vygrala proti Danylu každy raz. «Ty dumaješ prebystro, synku», ona smějala se.
Danylo takože pokazal starym ljudem, kako koristati planšet. Pan Ivan sejčas govori s vnukom v Kanadě po video-zvonku každu nedělju.
40 časov prošli bystro. Ale Danylo ne prestal. On prihodi každu subotu uže pol goda. Na jego rođendan vsi v domu pěli jemu pesnju, i pani Marta dala jemu podarok: staru šahovnicu. «Sejčas ty moraš trenirovati», ona skazala.