Lazar i Nevena iz Beograda hotěli jehati na more v Črnu Goru. Let do Podgorice jest bystry, ale drag. Avtobus jede 10 časov po krivyh dorogah. Nevena predložila: «Pojedemo noćnym vlakom do Bara!» Lazar nikogda ne jehal noćnym vlakom.
Oni kupili bilety za spalny vagon: kupe s dvěma posteljami, za 40 evro na osobu. Vlak odjehal iz Beograda v 21:10. V kupe bylo čisto posteljno bělje, maly umyvalnik i okno. Provodnik prinesl jim vodu i skazal: «Zavtrak bude v 7 časov.»
Večerom oni sedili v vagonu-restoranu, pili čaj i gledali, kako světlo dnja ugasaje za oknom. Potom oni legli spati. Vlak trěsl se i stukal, ale ritm byl kako kolybelna pesnja. Nevena spala odlično. Lazar probuždal se každy raz, kogda vlak stal na stanciji.
V pet časov jutrom Nevena probudila jego: «Gledaj!» Za oknom byli visoke gory, gluboke kanjony i rěka Morača daleko vnizu. Vlak jehal po visokyh mostah i skrozě tunely. «To jest kako v filmu», prošeptal Lazar.
Na granici policajci prověrili pasporty v kupe. Ne bylo trěba vyhoditi iz vlaka.
V 9:30 vlak prijehal v Bar. More bylo modro i toplo. «Lěpše od samoleta», skazal Lazar. «I my ušteđili noć v hotelu!»