V nedělju v 8 časov jutrom Ksenija iz Tuly vyšla iz stana s psom na prohodku. Ona byla v pidžamě, staroj kurtkě i papučah. Ona hotěla iti tolko pet minut v park za domom. Dveri se zakryli za njeju s glasnym zvukom. I v tom momentu ona razuměla: ključi ležali v kuhinji na stolu!
Telefon? Takože v kuhinji. Ksenija stojala na stepenicah i ne znala, čto dělati. Pes Baron gledal na nju i mahal hvostom.
Najprvo ona zazvonila v dveri sosěda s levoj strany. Nikto ne otvoril. Potom ona zazvonila u staroj gospože Ljudmily. Gospoža Ljudmila otvorila v halatu: «Ksenija? Čto se stalo?» Ksenija razkazala. Ljudmila dala jej svoj telefon i šalku čaja.
Ksenija pomnila tolko nomer svojej mamy. Mama žive v drugom kraju grada, ale ona imaje rezervny ključ. «Ja prijedu za jedin čas», skazala mama. «V nedělju avtobusy jezdijut rědko.»
Ksenija čekala u Ljudmily. Oni pili čaj, jeli bliny i govorili o vsem. Baron spal pod stolom. Ljudmila pokazala stare fotografije so svojim mužem. Ksenija živěla v tom domu tri lěta, ale nikogda ne govorila s Ljudmiloju dolže od minuty.
Mama prišla v 9:40 s ključom. Ksenija objela ju i Ljudmilu. «Sejčas ja nošu ključ na šiji», ona se smějala. A v slědujuču nedělju ona prinesla Ljudmilě kolač.