Ja, Mila, živu v Velikom Trnovu i studuju istoriju. Ja dělju stan s dvěma studentkami, Ralicoju i Desoju. V juniju Desa završila studije i odišla v Sofiju. Nam byla potrěbna nova sosědka po stanu, inako najem byl by predrag.
My dali objavljenje v internetu. Prišlo mnogo pisem. My pozvali pet ljudi na razgovor. Jedna děvčina hotěla imati psa v stanu, ale Ralica imaje alergiju. Drugy kandidat igral na bubnah každy večer. «Ne, hvala!» Konečno my izbrali Kristinu iz Burgasa. Ona studuje arhitekturu, jest tiha i ljubi gotoviti.
Kristina preselila se v septembru. Jej otec prinesl jej věci v malom kombi: knigi, rastenja, risovalnu dosku i velike kartonove kutije. Večerom my vkupě sdělali pizzu i govorili o pravilah stana: kto i kogda čisti kupalnju, kako dělimo plaćanja za elektriku i internet, i že ne trěba ostavljati grjazne tarelky v umyvalniku.
Prvy měsec vse bylo dobro. Ale potom my uznali, že Kristina ne spi noćju. Ona risuje plany do trěh časov i sluša muzyku. Ralica byla zla. My govorili s Kristinoju otkryto. Ona se izvinila i kupila slušalky.
Sejčas, po trěh měsecah, Kristina jest naša prijateljka. V nedělju ona gotovi za nas obed iz svojego rodnogo kraja: rybu i salat. «Najlěpša sosědka po stanu», govori Ralica.